در نگاهی طعنه آمیز و مغرورانه چشمانش را به نگاهم دوخته بود. چنگ بر آوای سکوت کشید و لب به سخن گشود. گفت: «نامم آناهید است. برای همراهی ات به کاخ آمده ام، همراه من بیا». بسان خورشید گرم و تابان بود. هم می درخشید هم می سوزاند. نگاهی عمیق و بانفوذ داشت تا حدی که دلیل رنگ باختن همۀ چیزهای اطرافش بود. هر بار به چشمانش نگاه می کردم در اطرافش همه چیز محو و نابود می شد و قدرت دیدن را از دست می دادم، مثل اینکه به یک نقطۀ نورانی خیره باشم، دیگر بعد از آن چیزی نمی دیدم. وقتی نگاه می کرد وجودم قربانی اش می شد». در نگاه این زن زیباترین غریبه را می بینم. او غریبانه زیباست. وسوسه ای سنگین و پربهاست. نابودی ام را در او می بینم. وقتی او می بیند من نمی بینم. با او من هیچم و او همه چیز است. وقتی او هست من نیستم. تلاشم برای اینکه او را محو کنم بیهوده است، بیهوده مثل همۀ چیزهای اطرافم. او زیباترین فریبنده است. فریبنده ترین فریباست. من فربهم از فریب این فریبا!