اما امیلین از روزی که لباس روحانیان را از تن کنده بود، هرگز لباس روستاییان را ترک نکرده بود. تلاشم بر این بود که لباس ها، تا جایی که امکان داشت، مدت بیشتری دوام بیاورند. ماریوت و من مراقب بودیم با چیزهایی که داشتیم لباس ها را وصله کنیم. خیلی پیش آمده بود که آستین های کت خاکستری آقای سرپرست در محل آرنج ها کبود شود و چون امیلین و پی یر هنوز هم قد می کشیدند لباس های آن دو را بلندتر می کردم. بدون شکار که دیگر به کسی تعلق نداشت و همه به نابودی اش می کشاندند، آشپزخانه مان خیلی فقیر می شد. طی این بی نوایی که بیش از یک سال طول کشید، خلق وخوی همه بر اثر تغییر عادت های شان عوض شد. هرچند از نظر پرداخت مالیات ها بارمان خیلی سبک شده بود، ولی باری که به دوش ثروتمندها گذاشته شده بود درنهایت به ما تحمیل می شد. دیگر کسی دل به کار نمی داد و بیم از اتفاقی که ممکن بود روی دهد سبب می شد که مردم حتی از زمین هایی که آن همه به آن ها طمع ورزیده بودند و مالک شان شده بودند غافل بمانند. آن وقت به شکار قاچاق دست می زدند، از زمین های توقیف شده میوه می چیدند. آشکارا از راه غارت زندگی می کردند، وحشی، خوفناک و در صورت نیاز شرور می شدند. حداقل کاش روستاییان می توانستند با هم تفاهم داشته باشند و مثل دوران اول انقلاب، متقابلاً به هم کمک کنند؛ ولی بدبختی، انسان را خودخواه و پر از سوءظن می کند. سر یک شلغم نزاع می کردند برای دو شلغم کتک کاری می شد. آه! چقدر از جشن فدراسیون دور بودیم! قدیمی ها درست گفته بودند که آن وضع به قدری خوب است که امکان ندارد دوام بیاورد!