جهان، ما را نشنود پس بیش از همه آن را آهسته میگوییم... این پیش گفت دیرهنگام بود اما نه بسیار دیرهنگام اصولاً در پنج - شش سال چه میشود کرد؟ کتابی چنین دشواری پی از این دست نیازمند شتاب نیست؛ افزون بر این ما دو تنیم؛ دوستان آرام من و نیز کتابم بیهوده زبانشناس نشده ام، شاید همچنان میخواهم این را بازگویم که من آموزگار خوانش آهسته ام و سرانجام اینکه آرام می نویسند. اکنون دیگر این فقط در شمار عاداتم نیست بلکه جزء سلیقه من است - شاید سلیقه ای شوم باشد؟ بر این که دیگر هیچ ننویسم با این دستاویز که هر آن که «شتاب ندارد» به تردید می افتد. فقه الغة، يا زبانشناسی تاریخی هنر گرانسنگی است که از بزرگ دارنده اش بیش از همه یک چیز می خواهد جریده روی وقت گذاری خاموشی و آرامش و دل دادن به معنای گوهرگرانه و گوهر شناسانه کلام، که کاری بس ظریف و محتاطانه می طلبد و به هیچ چیز دست نمی یابد، اگر که به آهستگی نرسد. اما درست به همین خاطر ضروری تر از هر زمانی است. درست از همین رو با این جلوه میآید و ما را به نیرومندترین گونه افسون می کند. در میانه یک سده «کار» میخواهم این را بگویم شتاب، شتابناکی ناسازگار و عرق ریزان بر آن است با همه چیز کارش را یکسره کند و با هر کتاب باستانی و امروزین نیز اما او خود بدین سادگی کار هیچ چیز را یکسره نمیکند. او آن زبانشناس نیک خواندن می آموزد؛ یعنی آهسته و ژرف خواندن را و نگران پس و پیش بودن با اندیشه هایی در نهانجای ذهن با درهای گشوده با انگشتان نرم و چشمانی بایسته خواندن.... یاران شکیبایم این کتاب تنها آرزومند خواننده ای کامل و زبان شناس است: نیک خواندن ام بیاموزید!