کتاب حاضر، داستاني پليسي- جنايي است که در آن نويسنده او خواننده را به تماشاي رويدادي سرشار از جزئيات مي نشاند و با تشريح جزئيات صحنه ها به درک هرچه بيشتر ماجرا و فرجام آن کمک مي کند.

مدیسون اندروز مردی لاغر و شصت ساله بود و سبیل و مو و ابروهای زبر سفیدی داشت که صورت استخوانی او را بزرگ تر جلوه می داد. لباس های کهنه به تن داشت و تنباکو می جوید و معلوم بود بیست سالی درگیر پرونده های طلاق بوده است. گفت: «من به جرئت می گویم که کالینسون جوان فقط یاوه سرایی کرده است. فکر کرده با بچه طرف است، که این ها را می گوید.» گفتم: «من او را ندیده ام. چند ساعتی بیشتر نیست که به شهر برگشته ام. فقط آن قدری که به دفتر بروم و بعد به اینجا بیایم.» گفت: «خب. او نامزد گابریل است. اما من قیمش هستم و ترجیح می دهم مشورت دکتر رایز را داشته باشم. پزشک متخصص اوست. او گفت که اقامتی کوتاه در معبد مؤثرتر از بستری کردنش در بخش بهداشت روانی خواهد بود. من نمی توانستم توصیه اش را نادیده بگیرم. هالدورن ها احتمالاً شارلاتان هستند. اما جوزف هالدرون یگانه کسی است که گابریل می خواهد با او صحبت کند و به نظر می رسد بعد از مرگ والدینش، در معبد او، در آرامش به سر می برد. دکتر رایز گفت که برخورد با تمایلش برای رفتن به معبد او را به بیماری سخت تری گرفتار می کند. آیا می توانم نظرات او را نادیده بگیرم فقط به این خاطر که کالینسون جوان دوستشان ندارد؟» گفتم: «نه.» در دفاع از خودش گفت: «هیچ عقیده ای در این باره ندارم. احتمالاً این مانند همه ی حقه بازی های دیگر است. اما ما نگران آیین دینیشان نیستیم، می خواهیم درمانگریشان را ببینیم. مغز گابریل است که برای ما اهمیت دارد. حتی اگر شخصیت او جوری نباشد که در مورد چنین چیزی در قبال ایمنی گابریل سخن بگوییم. من هنوز وسوسه می شوم که بگذارم او برود. بهبود او مهم ترین مسئله ای است که باید بیش تر نگرانش باشیم و هیچ چیزی نباید مانعش بشود.»