هانری: و میان انسان ها؟ خیلی به ندرت. همدلی میان انسان ها همیشه دست آخر در باتلاق خودخواهی و نخوت فرو می رود. پس کریستین کجاست؟ انسان می پندارد دوستی سرویسی است که باید به او داده شود. یک دوست، مانند یک معشوق، انتظار پاداش برای احساساتش ندارد. دوستی را که انتخاب کرده یک انسان بی عیب نمی بیند، عیوبش را می داند و تمام پیامدهای آن عیوب را قبول می کند. این کمال مطلوب دوستی است. می شود بدون این کمال مطلوب زندگی کرد؟ اگر این دوست ما را مأیوس کند و فریب دهد، تقصیر با کیست؟ تقصیر او یا خلق وخو یا ضعف اخلاقی اش؟ اگر دوستی فقط به تقوا، وفاداری و ثبات متکی باشد ارزشی ندارد. ارزش آن عشقی که فقط انتظار پاداش می کشد در چیست؟ آیا نباید دوست غیر وفادار را چون دوست وفادار و بی چشمداشت قبول کرد؟ کانراد: نمی دونم. هرگز به فلسفه علاقه ای نداشته ام. هانری: راست می گی. ببخشید! تو فقط به موسیقی علاقه داشتی. چه جور هم! کانراد: مقصودت چیست؟ هانری: موسیقی هم نوعی فلسفه است، نه؟ این رو همیشه تو دانشکدۀ افسری به من می گفتی. مگه نه؟ کانراد: آن زمان جوان بودیم، هانری. هانری: موسیقی… همان دنیایی که اجازه نمی دادی واردش شم، یادته؟ اما با وجود این ما دوست هم بودیم. کانراد: این خودت بودی که نمی خواستی وارد آن جهان بشی. من که دلم می خواست. هانری: اون جا پناهگاهت بود. ولو اینکه دروس مشترک داشتیم، ولو اینکه با هم زندگی می کردیم… ولو اینکه همیشه با هم بودیم، اما تو پناهگاهی داشتی که من نمی تونستم واردش بشم. کانراد: مبالغه می کنی! من شیفتۀ موسیقی بودم، همان طوری که دیگران به اسب یا سگ علاقه دارند. پس کریستین چی شد؟ هانری: اما شیفتگی تو مسکِن نبود. در دانشکده آنچه از موسیقی می دانستند این بود که دستۀ ارکستر در جلو یک طبال دارد و در عقب چند شیپور زن. پر سر و صدا و مرتب و مفصل و باشکوه. به غیر از این، چیزی برای کسی فرقی نمی کرد. اما تو هربار که موسیقی می شنیدی، رنگ از رخسارت می پرید.