کتاب
شمع های شبانگاه/ثالث،
اثر ژولت پوزگای،
با ترجمهی مینو مشیری،
در بازار نشر ایران، توزیع شده است.
کتاب شمع های شبانگاه
شمع های شبانگاه
موجود
کتاب
شمع های شبانگاه/ثالث،
اثر ژولت پوزگای،
با ترجمهی مینو مشیری،
در بازار نشر ایران، توزیع شده است. این محصول
در سال 1398
توسط انتشارات ثالث،
به چاپ رسیده است.
این محصول
در قطع و اندازهی رقعی،
در سایت ایده بوک قرار دارد.
هانری: و میان انسان ها؟ خیلی به ندرت. همدلی میان انسان ها همیشه دست آخر در باتلاق خودخواهی و نخوت فرو می رود. پس کریستین کجاست؟ انسان می پندارد دوستی سرویسی است که باید به او داده شود. یک دوست، مانند یک معشوق، انتظار پاداش برای احساساتش ندارد. دوستی را که انتخاب کرده یک انسان بی عیب نمی بیند، عیوبش را می داند و تمام پیامدهای آن عیوب را قبول می کند. این کمال مطلوب دوستی است. می شود بدون این کمال مطلوب زندگی کرد؟ اگر این دوست ما را مأیوس کند و فریب دهد، تقصیر با کیست؟ تقصیر او یا خلق وخو یا ضعف اخلاقی اش؟ اگر دوستی فقط به تقوا، وفاداری و ثبات متکی باشد ارزشی ندارد. ارزش آن عشقی که فقط انتظار پاداش می کشد در چیست؟ آیا نباید دوست غیر وفادار را چون دوست وفادار و بی چشمداشت قبول کرد؟
کانراد: نمی دونم. هرگز به فلسفه علاقه ای نداشته ام.
هانری: راست می گی. ببخشید! تو فقط به موسیقی علاقه داشتی. چه جور هم!
کانراد: مقصودت چیست؟
هانری: موسیقی هم نوعی فلسفه است، نه؟ این رو همیشه تو دانشکدۀ افسری به من می گفتی. مگه نه؟
کانراد: آن زمان جوان بودیم، هانری.
هانری: موسیقی… همان دنیایی که اجازه نمی دادی واردش شم، یادته؟ اما با وجود این ما دوست هم بودیم.
کانراد: این خودت بودی که نمی خواستی وارد آن جهان بشی. من که دلم می خواست.
هانری: اون جا پناهگاهت بود. ولو اینکه دروس مشترک داشتیم، ولو اینکه با هم زندگی می کردیم… ولو اینکه همیشه با هم بودیم، اما تو پناهگاهی داشتی که من نمی تونستم واردش بشم.
کانراد: مبالغه می کنی! من شیفتۀ موسیقی بودم، همان طوری که دیگران به اسب یا سگ علاقه دارند. پس کریستین چی شد؟
هانری: اما شیفتگی تو مسکِن نبود. در دانشکده آنچه از موسیقی می دانستند این بود که دستۀ ارکستر در جلو یک طبال دارد و در عقب چند شیپور زن. پر سر و صدا و مرتب و مفصل و باشکوه. به غیر از این، چیزی برای کسی فرقی نمی کرد. اما تو هربار که موسیقی می شنیدی، رنگ از رخسارت می پرید.
در حال حاضر مطلبی درباره ژولت پوزگای
در دسترس نمیباشد. همکاران ما در بخش
محتوا،
به
مرور،
نویسندگان را بررسی و مطلبی از آنها را در این بخش قرار خواهند داد. با توجه
به
تعداد
بسیار
زیاد
نویسندگان این سایت، درج اطلاعات تکمیلی، نقد و بررسی تمامی آنها، کاری
زمانبر
خواهد
بود؛
لذا
در
صورتی که کاربران سایت برای مطلبی از نویسنده، از طریق صفحه
ارتباط با ما
درخواست دهند، تهیه و درج محتوای برای آن نویسنده در اولویت
قرار
خواهد
گرفت.ضمنا
اگر شما کاربر ارجمندِ سایت ایدهبوک، این نویسنده را می شناسید یا حتی اگر
خود،
نویسنده
هستید
و
تمایل دارید با مطلبی جذاب و مفید، سایرین را به مطالعهی کتاب ترغیب و
دعوت
کنید،
می
توانید
محتوای مورد نظرتان را از صفحه ارتباط با ما
ارسال
نمایید.
زادۀ سال ۱۳۲۰ در تهران. پس از تحصیلات ابتدایی، برای تحصیل در مقطع متوسطه و همچنین پس از آن، تحصیلات آکادمیک، راهی انگلستان شد. او تحصیلاتش در مقطع کارشناسی را در رشتۀ زبان و ادبیات فرانسه ادامه داد و برای تحصیلات عالیه هم رشتۀ زبان و ادبیات انگلیسی را برگزید و تحصیلات خود را در دانشگاه اکستر به پایان رساند.
بازگشت به ایران برای مشیری مصادف بود با ترجمۀ آثار ادبی و مقالات گوناگون. دورهای که میتوان آن را شروع فعالیت رسمی او در زمینۀ ترجمه دانست. طنزنویسی، روزنامهنگاری، نقد فیلم و ترجمه فیلمنامههای فیلمسازان بزرگ کشورمان به انگلیسی و فرانسوی، ازجمله دیگر زمینههایی است که مینو مشیری در آن فعالیت داشته است.
قلم طنز شیوای مشیری، سبب شد تا او در سال ۱۳۸۴ و در جشنوارۀ مطبوعات، در بخش طنز، جایزۀ نخست را از آن خود کند، همچنین مجموع فعالیتهای فرهنگی-ادبیاش نیز در نهایت سبب شد تا نشان شوالیۀ هنر و ادب را از جمهوری فرانسه دریافت کند.
کوری اثر ژوزه ساراماگو، ژاک قضا و قدری و اربابش نوشتۀ دنی دیدرو، زندگی و زمانۀ مایکل ک نوشتۀ جی.ام. کوتسیا ، آدولف نوشتۀ بنژامن کنستانتین و داستان دو شهر نوشتۀ چارلز دیکنز و شمعهای شبانگاه نوشتۀ ژولت پوزگای ازجمله ترجمههای مینو مشیری و در زمرۀ فعالیتهای ادبی اوست.
دیدگاه کاربران
دیدگاه شما
پرسش خود را بپرسید
درباره این محصول سوال دارید؟ پرسش خود را ثبت کنید تا پاسخ بگیرید
تلگرام
واتساپ
کپی لینک