کتابی است به قلم کریس رادلی، پیرامون یکی از خاص ترین و نوآورترین فیلمسازان تاریخ سینما، یعنی دیوید لینچ. اگر واقعاً سینمایی را طلب می کنیم که بر پایۀ تخیل ناب استوار شده باشد، بی شک لینچ، تمام قد، در دروازۀ ورودمان به این سینما ایستاده است. هنرمند مستقلی که خود آموخت، به کار برد و با خلق شیوۀ بیانی بدیعش، تأثیری ماندگار برجا گذاشت. هنرمندی که فقط آنچه را بازگفت که دید و آنچه را نمایش داد که تاکنون پنهان بود و برای دستیابی به این مهم، تنها برپایۀ یک قاعدۀ جادویی عمل کرد: رها کردن دایرۀ تخیل. لینچ با فیلم انیمیشن شش مردی که بیمار می شوند، در سال ۱۹۶۷، پا به عرصۀ فیلمسازی گذاشت و رفته رفته، به تعبیر لوبلان؛ به یکی از غریب ترین، مهیج ترین و سورئال ترین استعدادهایی تبدیل شد که در سینما حضور داشته است. لینچ با این فیلم انیمیشن یک دقیقه ای، سه تندیسی که با ناله و شیون سیرن گونه، متحرک شده و همچون شمعی آتش می گیرند و با رشد بدن ها و معده ها، مایع قرمزرنگ براقی را با سوختنشان قی می کنند و مرتباً از نو تکرار می شوند، مسیر فیلمسازی خود را آغاز می کند. لینچ از تمامی عناصر موجود، از جمله صدا، تصویر، ریتم کلام و آهنگ، برای فیلمسازی استفاده می کند تا عنصر وهم را در فیلم های خود به تصویر کشد. ناب بودن سینمای لینچ مرهون ارتباط مستقیم او با دنیای درونی خویش است و قدرت منحصربه فرد بصیرت او زمانی قادر به بیان خود می شود که تمامی عناصر سینما حضور داشته باشد و حتی به شیوه ای صحیح کنار یکدیگر قرار گیرد و آن چیزی را تولی کند که لینچ حس می نامد. در آثار او، هر آنچه دیده یا شنیده می شود، باید در ایجاد نوعی احساس نقش داشته باشد. آنچه او را بیش از هر چیز به وجد می آورد، احساسی است که حالات و ویژگی های رؤیاها را برمی انگیزد: عنصر حیاتی کابوس که صرفاً با توصیف وقایع قابل انتقال نیست. در جهان لینچی، جهان های رؤیا و واقعیت در هم می آمیزند و عدم وجود قوانین رایج در دنیای واقعی که ذهن آدمی را در مسیری امن حفظ می کنند، باعث می شود مخاطبان حالتی را احساس کنند که به آن عدم آسایش گفته می شود. حالات و احساسی که سینمای لینچ قصد انتقال آن را دارد، به شدت با عدم قطعیت ذهنی در ارتباط است و او آن را گم شدن در تاریکی و سردرگمی می نامد. درست همین جاست که وهم، خود را در این سینمای خاص به واضح ترین شکل ممکن ابراز می کند.