در اواخر ۱۹۵۷، فیلمی با عنوان صداهای ازدست رفته، ساختۀ کارگردانی فرانسوی به نام گی مورینی اکران شد و هرکس که کتاب روسلو را خوانده بود اذعان کرد که فیلم اقتباسی هوشمندانه است از تنهایی. شروع و پایان فیلم مورینی یکسر متفاوت بود، اما باید گفت که هسته یا بخش میانی فیلم نعل به نعل با رمان مطابقت داشت. گمانم بهت و حیرت روسلو، وقتی در سالن تاریک سینمایی نیمه خالی در بوئنوس آیرس، برای اولین بار به تماشای فیلم فرانسوی نشست، در نقل نگنجد. طبیعتاً خود را قربانی سرقتی ادبی می دانست. چند روزی گذشت و توجیه و تفسیرهای دیگری هم به ذهنش خطور کرد، اما فکر اینکه سارقی ادبی اثرش را به یغما برده رهایش نمی کرد. همراه تنی چند از رفقا که دستی بر آتش داشتند به تماشای فیلم رفتند. نیمی خواهان تعقیب قضایی شرکت سازندۀ فیلم بودند و نیمی دیگر، کم وبیش با اختلاف نظرهای جزئی و متفاوت و با ارجاع به مورد برامس، معتقد بودند که مواردی از این دست پیش می آید. در آن زمان روسلو دومین رمانش بایگانی های خیابان پرو را هم منتشر کرده بود، رمانی با مضمونی کارآگاهی و پیرنگی که حول محور پیدا شدن سه جسد در سه جای مختلف بوئنوس آیرس می چرخید. دو قربانی اول به دست سومی کشته شده بودند و سومی را هم غریبه ای به قتل رسانده بود.