«با بدنم به درون روایت می روم، در آن مشارکت می کنم و با طنین های تقلیدی اش از آن واقعه ای اجتماعی می سازم ... از این نظر روایت، اصلِ آزادی و قدرتی را یادآور می شود که ما انسان های واجد تفکر و تخیل، بر سرنوشت خویش اعمال می کنیم». پیتروتسلا در این کتاب واقعیت هایی را شرح می دهد که ریشه در تجربه او در مقام نمایش- درمانگر دارند و آنچه را شرح می دهد امور ملموس و تجربه پذیرند، نه بحث های انتزاعی یا تخیلی. وقتی از ورود بدن به درون روایت سخن می گوید از بدنی سخن می گوید که هم آشکارکننده است و هم آشکار شونده. این همان «تجربه و ماسک آغازین است ... محل عزیمت به سوی یک زبان نمایشی مشترک ....». طنین های این کتاب ابعاد بسیاری دارد، از جمله بررسی این امر که در یک فرهنگ خاص از عقل و جنون چه تعبیری وجود دارد، بیماری های روانی و انواع خاص از دست رفتنِ روابطِ میان فردی چگونه تعریف می شود، چگونه وجودهای سر به مهر ـ آن هایی که پیتر بروک «ارواح مهر و موم شده» می نامد ـ به این امکان دست می یابند که از طریق فرایندهای نمایشی «امکانی استعاری بیابند تا در قالب تصاویری ظاهر شوند که به میراثی همگانی بدل شده اند، زنجیرهای انزوا را بگسلند و خود را همچون محل های رویارویی نشان دهند».