کتاب مهمانسرای دو دنیا

"ژولین پورتال"، مردی است که بر اثر اتفاقی ناگهانی به مهمانسرای دو دنیا پا می گذارد. او در بدو ورود با افرادی چون "راجرز غیب آموز"، "لورا"، و "دکترس" آشنا می شود. آن ها هیچ یک نمی دانند که چگونه گذارشان به این مهمان سرا افتاده و چه زمانی از آن خارج خواهند شد و سرانجام به کجا خواهند رفت. آن ها در این مکان رازآمیز گردآمده اند تا درباره ی مسائل احساسی زندگی از جمله چگونگی به وجود آمدن انسان و مرگ او تامل کنند و به دغدغه های همیشگی بشر بیندیشند. سرانجام نیز لورا که در روزهای آخر زندگی به سر می برد با پیوند قلب غیب آموز، از مرگ نجات می یابد و در این حال ژولین با مشاهده ی این معجزه به وجود خالق هستی بخش ایمان می آورد.

لورا: یه بار مرد جوونی بهم اظهار عشق کرد. بهم تلفن می کرد، به دیدنم می اومد، برام گل می فرستاد، بهم می گفت که مهم ترین زن زندگیشم. نزدیک بود حرفاش رو باور کنم. تا این که یکی از دوست هام جریان رو برام تعریف کرد: خواهر دو قلوی این پسر چند سال قبل از مریضی مرده بود، و این پسر نمی توانست با این غم وداع کنه و می خواست این طوری جبران کنه . می فهمید؟ از ورای من یه کسِ دیگه مورد نظرش بود. من وجود نداشتم مثل شیشه ی شفاف بودم. (مکث) دیگه نخواستم ببینمش. (مکث) بدتر این که از این بابت خیلی ناراحت شد. ژولین: و حالا؟ لورا: با یه دختر خانم عادی ازدواج کرده، منتظر یه بچه هستن و تو خوشبختی غرقن. عشقش برای من فقط قسمتی از عزاداریش بود. (مکث) از ترحم متنفرم! ترحم نمی خوام! فکر می کنین زیادی خودخواهم؟ زنگ به صدا درمی آید. تابلو چشمک می زند. لورا و ژولین از حیرت تکان می خورند. دکتر س و دو دستیارش شتابان از راه می رسند. دکتر س وضعیت را می سنجد، سپس به طرف ژولین برمی گردد. دکتر س: ژولین نوبت شماست. ژولین از ترس خشکش زده است. رنگ به چهره ندارد. وحشتی حیوانی منجمدش کرده است. ژولین: من؟ دکتر س: بله.به طرف آسانسور برید. ژولین از جا تکان نمی خورد. دو دستیار دورش را می گیرند و او را به طرف آسانسور می برند. دکتر س دستش را بر روی شانه ی ژولین می گذارد تا آرامش کند. اما ژولین قادر نیست این زنگ گوشخراش و این انتظار عبث را تحمل کند. می لرزد. ژولین: (با خودش) می میرم. مطمئنم که می میرم. ناگهان خود را از دستان دکتر س بیرون می کشد و به عنوان تنها گریزگاه به طرف لورا برمی گردد. ژولین: می ترسم. لورا: بی خود. من، هیچ وقت نمی ترسم. ژولین: لورا من می ترسم! با من حرف بزنین! لورا: چی می خواین بهتون بگم؟ ژولین: (ملتهب) از خودتون بگین. زود باشین، از خودتون! زود باشین فقط یه دقیقه وقت دارم. کجا زندگی می کنین؟ لورا (با عجله پاسخ می دهد): توی یه خونه ی بزرگ کنار دریا، با پنجره هایی به وسعت افق. ژولین: ساحل هم داره؟ لورا: آره، طولانی، سفید و آبی. عاشق اینم که من رو روی ساحل گردش ببرن. ژولین: و بعد؟ دیگه چه کار دوست دارین بکنین؟ لورا: دوست دارم تو رویا فرو برم. موسیقی گوش کنم. و وقتی موسیقی گوش می کنم، صدای سکوت اطرافم را بشنوم. ژولین: و بعد؟ لورا: بعدشم دوست دارم کتاب بخونم، دیوانه وار، تا تمام زندگی هایی رو که من نتونستم بشناسم تجربه کنم. ژولین: دیگه چی؟ لورا: بعد هم به نظرم می آد…که دلم می خواست عاشق باشم. ژولین: (مضطرب) آخ من هم همین طور. (ناگهان در حالی که به لورا می نگرد با حرارت و صداقت می گوید) شما چقدر زیبایین!