گالیله: ویرجینیا طوری شده؟ ویرجینیا: صومعه رو بستن، ما رو هم زود برگردوندن خونه. توی آرچتری پنج مورد طاعون دیده شده. گالیله: (با صدای بلند) سارتی! ویرجینیا: از امشبم کوچه جلوی بازارچه رو بستن. می گن توی شهر کهنه دو نفر مرده ن، سه نفر توی بیمارستان دارن می میرن. گالیله: بازم مثل همیشه تا لحظه آخر همه چیزو مخفی کردن. خانم سارتی: (وارد می شود) اینجا چیکار می کنی؟ ویرجینیا: طاعون. خانم سارتی: وای خدایا! الان وسایل مو می بندم. (می نشیند) گالیله: هیچی برندارید. فقط ویرجینیا و آندره آ رو ببرید. منم یادداشت هامو برمی دارم. با عجله به طرف میز تحریرش می دود و کاغذهایش را جمع می کند. آندره آ دوان دوان داخل می شود و خانم سارتی لباس بر تن او می کند و مقداری توشه راه برمی دارد یکی از نوکرهای امیر بزرگ وارد می شود. خدمتکار شاه: به علت مرض واگیری که توی شهر اومده والاحضرت از شهر خارج شده و به طرف بولونیا رفتن. با وجود این خیلی تأکید کردن که همه جور وسیله ای در اختیار استاد گالیله گذاشته بشه و به جای مطمئنی برن تا دو دقیقه دیگه هم یه کالسکه جلوی در حاضره. خانم سارتی: (به ویرجینیا و آندره آ) زود برید بیرون اینم با خودتون ببرین. آندره آ: چرا؟ اگه نگی چرا من نمی رم. خانم سارتی: طاعون، طاعون اومده پسرم. ویرجینیا: صبر کنیم پدر حاضر بشه. خانم سارتی: آقای گالیله شما حاضرید؟ گالیله: (دوربین را در پارچه ای می پیچد.) ویرجینیا و آندره آ رو سوار درشکه کن منم الان می آم. ویرجینیا: نه ما بدون تو نمی ریم، بسته بندی کتابای تو هیچ وقت تمومی نداره. خانم سارتی: آقای گالیله، درشکه چی دیگه نمی خواد صبر کنه. گالیله: ویرجینیا عاقل باش. اگه شما سوار نشید درشکه چی می ره. طاعون شوخی بردار نیست. ویرجینیا: ( اعتراض می کند خانم سارتی او و آندره آ را از در بیرون می کند.) توی جمع کردن کتابا کمکش کنید اون بدون اونا نمی آد.