این کتاب، داستان فرار دختری از کره شمالی است. داستان رنج و تلاش های دختری که در ۱۳ سالگی از سرزمین تاریک و سرکوبگر کره شمالی بی آنکه بداند چه سرنوشتی در انتظارش خواهد بود پا به فرار گذاشت و در مسیر آزادی رنج های بسیاری کشید. نخست در پی آزادی نبود؛ بلکه آرزو داشت که یک زندگی معمولی داشته باشد، زیرا در کشور خود هرگز به آن دست نیافته بود، از این رو فرار کرد تا خود و خانواده اش از گرسنگی، فقر، بیماری یا حتی اعدام در امان باشند، البته بابت حقوق طبیعی انسانی که می توانست در کشورش داشته باشد نیز بهای سنگینی پرداخت. همچنین مجبور به تحمل سختی های روحی طاقت فرسایی شد و تا رسیدن به آزادی استوار ماند و نه تنها خودش بلکه خانواده را نیز نجات داد. این داستان سرگذشت «یئان می پارک» است که امروز در مقام مدافع حقوق مردم کره شمالی در جوامع بین المللی تلاش می کند.

شکی نیست که قاچاق انسان تجارتی وقیح و بی رحمانه است، اما در این راه، همه ی انسان ها با هم به سمت ویرانی کشیده می شوند، حالا مهم نیست در چه چرخه ای و کجا باشند. همگی راه هایی پیدا می کنیم تا با هم تماس بگیریم، با هم گریه کنیم، بخندیم، حتی در بدترین اوقات. من و مادرم نیز با زنانی که به نوعی در زندگی مان گذری داشتند، آشنا و با برخی دوست شدیم. مای اُنگ اُکی در آغاز چهل سالگی بود و اهل هایسان. او دو بار از کره شمالی فرار کرده بود. اولین بار، همراه دخترش که حدوداً هم سن من بود. از رودخانه گذشتند و با هم فروخته شدند، اما زمانی که با شوهر چینی اش زندگی می کرد، پلیس دستگیرشان کرد و مادر و دختر را به کره شمالی برگرداند. دختر برای کار در اردوگاه اجباری خیلی کوچک بود، بنابراین به مرکز بازپروری فرستاده شد که به این معنی بود که چند هفته باید گرسنگی می کشید و کتک می خورد. مای اُنگ اُکی به اردوگاه کار اجباری فرستاده شد، جایی که شکنجه می شد و تا سر حد مرگ کار می کرد. بعد از آزادی، مای اُنگ اُکی دوباره تصمیم گرفت که خطر فراری دیگر را به جان بخرد. با آنکه دخترش خیلی ترسیده بود و با او همراه نشد، مای اُنگ اُکی دوباره از مرز رد شد و به دستِ زی فانگ افتاد و در انتها به هانگ وی فروخته شد. مادرم و او مونس خوبی برای هم بودند، زیرا هر دو اهل هایسان بودند و مای اُنگ اُکی نیز زنی خوش مشرب و خوش اخلاق بود. متأسفانه، هانگ وی او را به کشاورزی از کار افتاده فروخت. او با مای اُنگ اُکی رفتار ناشایست و بدی داشت مردک شکاک بود و همیشه فکر می کرد این زن می خواهد فرار کند، بنابراین همه جا سایه به سایه دنبالش می رفت، حتی در حمام. سرانجام مای اُنگ اُکی خسته شد و فرار کرد و به شهر پر هیاهوی شن یانگ رفت، جایی که جمعیت انبوهی از فراری های کره شمالی مخفیانه زندگی می کردند. هانگ وی با ارتباط های زیرزمینی که در شن یانگ داشت، او را پیدا کرد. حسابی کتکش زد و دوباره به کشاورز تحویلش داد. اگر او را تحویل نمی داد، هانگ وی مجبور می شد تمام پول کشاورز را برگرداند. زنانی که هانگ وی می فروخت، ضمانت یک ساله داشتند، درست مثل ماشین. وقتی من و مادرم داستان های مای اُنگ اُکی و دیگر زنان را شنیدیم، تازه متوجه شدیم، درباره ی خطرهای دستگیری و اخراج به کره شمالی چیزی نمی دانیم. حتی داستان های بدتری را نیز شنیدیم، درباره ی زنان بارداری که جنین های دورگه ی چینی-کره ای در رحم داشتند که بسیار وحشتناک و غیر انسانی بود. پس از شنیدن تمام آن داستان های وحشتناک، من و مادرم قسم خوردیم هرگز با وجودِ این شرایط در کره شمالی، زنده به آنجا پا نگذاریم.