کتاب آن ها تندتر رانده بودند و از باران جلو زده بودند

اين كتاب منتخبي از داستان هاي كوتاه و بلند كتاب «One more thing: stories and other stories»، نوشته «بنجامين جوزف منلي نواك»، معروف به «بي جي نواك» بازيگر، استنداب كمدين و نويسنده جوان امريكايي است. اغلب داستان هاي اين كتاب كه با عنوان هاي «تكرار مسابقه»، «يه چيزي»،«راننده آمبولان…

وقتی کلاس چهارم دبستان بودیم، روزی پیرمردی در حالی که دست های شل و چروکش را می چرخاند و جیغ می زد، ناگهان وارد کلاسمان شد. شاید صحنۀ تو دل برویی بود، اگر ما به قدر کافی بزرگ تر بودیم که پیرها به نظرمان تو دل برو باشند و البته، اگر کارش کمی ترسناک نبود. «بسه! چیزی راجع به قطارها می گه؟! دربارۀ زمان قطارها؟! بسه!» آقای هانت، معلم مان، سبیل داشت و نوعی آرامش درونی و ما آن زمان هرگز متوجه نبودیم که او تازه بیست و چند ساله بود. دست را به نرمی پشت پیرمرد گذاشت و او را به سوی صندلی چوبی بزرگی در گوشۀ کلاسمان هدایت کرد، صندلی ای که هیچ یک از ما هرگز روی آن ننشسته بودیم، اما شاید برای مهمانی در کلاسمان، مثل صندلی افتخاری به نظر می رسید. آقای هانت پرسید: «چطور می تونیم کمکتون کنیم؟» پیرمرد پرسید: «ازشون دربارۀ قطارها سؤال می کنی؟» آقای هانت گفت: «نه. امروز دربارۀ هندسه حرف می زنیم. کمکی از دست من برای شما برمی آد؟ یه لیوان آب می خواین؟» آقای هانت لهجه ای داشت که مادر و پدر من آن را لهجۀ طبقۀ کارگر از شهر دورچستر در ایالت ماساچوست تشخیص داده بودند. بعضی از ما فکر می کردیم این لهجه باعث شده او باحال به نظر بیاید و به نظر بعضی هایمان، بیشتر شبیه پیرزن ها حرف می زد. شاید به هریک از این علت ها بود که هروقت آقای هانت حرف می زد، پیرمرد ظاهراً کمی آرام می شد. پیرمرد که حالا روی صندلی طوری به سمت کلاس چرخیده بود انگار هنرپیشه ای تازه کار است با ترس از صحنه وسط یک نمایش موزیکال، که بااین حال داشت از طرح نمایشنامه پیروی می کرد تا دیوار چهارم را بشکند، نفسش را بیرون داد و گفت: «آیا هیچ وقت شده دربارۀ قطارها ازتون بپرسه؟ دربارۀ قطارهایی که در ساعت های مختلف ایستگاه ها رو ترک می کنن؟» آقای هانت گفت: «بله، شده.» «از کدوم کتاب درسی استفاده کردی؟ مسائل و راه حل های چهار؟» «از اینترنت گرفتمش.» بعضی از ماها نفسمان گرفت و بعد، فهمیدیم که آقای هانت اصلاً از این بابت شرمنده نیست و بعد، فهمیدیم که خودمان هم خیلی چیزهای خوبی از اینترنت پیدا کرده ایم. چرا آقای هانت نباید کرده باشد؟ اینترنت! پیرمرد زنجه موره ای کرد و سرش داخل دستان کوچکش فرو رفت. «نه نه نه نه نه» همۀ ما فقط نگاهش کردیم که ثانیه ای نفسی تازه کرد؛ مثل کارمان اوایل آن سال با لاک پشتی که کلاسمان برای نگهداری انتخاب کرده بود.