رمان حاضر، سرگذشت خانواده اي است فرانسوي که شکمشان را از سفره استعمار در ويتنام سير مي کنند. ماجراي کتاب، زندگي دختري است فرزند همين خانواده، با دو برادر که يکي غمخوار شوربختي دختر است و ديگري پسري است بدسرشت و کج رفتار و دردانه مادري که خود قرباني همان ستمي است که کشور متبوعش به هندوچين روا داشته. راوي داستان، زني است سالخورده که شباب جواني و دوران نامزدي و نيز شور و سوداهاي همان دوره را وصف مي کند، چه بيش و کم بر ساخته هايي هم به رويدادهاي زيسته زندگي اش افزوده، با رنگمايه اي عاطفي از آمال بر باد شده، و نيز دل بستگي فرجام نيافته اي که درنهايت حاصلي است از قصه ديرين استعمار که تا پايان عمر مثل زخم کهنه اي با راوي مي ماند و مي شود دستمايه اي براي داستان هاي ديگري از اين نويسنده، با همان مضمون و مايه اي از فراق و ناکامي در سال هاي فرداي جنگ جهاني دوم در اروپا.

یک مرد. ایستاده است، نگاه می کند به ساحل، به دریا. آب دریا پایین است، و آرام. فصل نامعلوم است و زمان کندگذر. مرد ایستاده است در باریکه راهی تخته پوش بر ماسه ها. لباس تیره به تن دارد، چهره اش مشخص است. چشمان روشنی دارد. بی حرکت است، نگاه می کند: دریا، ساحل و آبگیرها. آبگیرهایی راکد، جدا از هم. در حد فاصل دریا و مردی که نگاه می کند، در دوردست، درست در ساحل دریا مرد دیگری قدم می زند. لباس تیره به تن دارد، چهره اش از این فاصله نامشخص است. قدم می زند، می رود، برمی گردد، باز می رود و برمی گردد. مسیر رفت و برگشتش مسیر واحدی است و طولانی. در جایی در ساحل، سمتِ راست مردی که نگاه می کند، درخشش نوری جابه جا می شود: گودۀ آب پس می نشیند، چشمه است انگار، یا باریکه ای آب، باریکه آب هایی که به لحظه ای گودال شوره را می انبارند. در سمت چپ، زنی با چشمان فروبسته نشسته است. مردِ راهسپار به جایی نگاه نمی کند، به هیچ جا، مگر به ماسه های جلو پایش. قدم هاش، در همان فاصلۀ دور، پیوسته است و یکنواخت. مثلث با زنِ چشم فروبسته کامل می شود. زن نشسته است کنار دیواره ای که محدودۀ ساحل را از شهر جدا می کند. مردی که نگاه می کند، بین این زن و آن مردی است که در ساحل قدم می رند. به دلیل حرکت مرد راهسپار، مثلث هم مدام و با آهنگ کندِ حرکتِ مرد شکل عوض می کند و بعد، بی آنکه اضلاع به هم بخورد، دوباره شکل می گیرد. مرد قدم هایش را مثل آدمِ دربند برمی دارد. روز به انتها می رسد. فضا پوشیدۀ دریا و آسمان است. در دوردست، دریا به دلیل نورِ کدر زنگار گرفته است. آسمان هم حالا همین طور است. هرسه شان در پرتو نوری هستند کدر، در پردۀ پرتو کندگذر. مرد قدم می زند همچنان، می رود، می آید، در برابر دریا و آسمان. مردی که نگاه می کرد جابه جا شده است. کش و قوس بی وقفۀ مثلث تمام می شود: مرد جابه جا می شود. به راه می افتد. راه می رود کسی، در فاصلۀ نزدیک.