آیا تاکنون از خود پرسیده اید که چرا بعضی خانواده ها با تفاهم و سازگاری زندگی را با شادکامی میگذرانند در حالی که درست برعکس گروهی از مردم در حل و فصل ساده ترین و ابتدایی ترین مسائل زندگی نیز با دشواری و سردرگمی مواجه اند. چگونه است که بسیاری از خانواده ها به رغم مشکلات عینی و ملموس نظیر فقر، بیماری و مشکلات دیگر از زندگی به هنجار و به سامانی برخوردارند در حالی که گروه دیگر با وجود برخورداری از همه گونه امکانات مادی و وسائل راحتی در گردابی از گرفتاریها و مشکلات غوطه ورند؟

آیا به راستی مشکلات زناشویی غیر قابل حل است و آنچنان که گاه - اینجا و آنجا - گفته و شنیده میشود تنها دو راه وجود دارد طلاق یا تحمل و خودکشی تدریجی؟!

ریشه مشکلات زناشویی در کجاست و چگونه میتوان به حل و رفع آن پرداخت؟

یکی از جنبه های بارز توقع در ازدواج این است که لغزش ها و خطاها را به حساب کوتاهی در انجام وظایف تعهد شده میگذارند زن یا شوهر مورد اهانت قرار گرفته این لغزشها را به حساب بی توجهی و بی علاقگی همسر خود می گذارد. از جمله کارن انتظار داشت که تد او را بی قید و شرط به همان شکل دوران عاشقانه اوایل آشنایی بپذیرد و چون تد در مقام انتقاد برآمد کارن خرده گیری او را به حساب بی توجهی گذاشت.

شکسته شدن قول و قرارها گاه تحقق نیافتن قول و قرارهای صحیح دوران اوایل آشنایی به رهایی از شیفتگی کمک میکند فراموش کردن قول و قرارها موجبی است تا همسر به بی علاقگی و کم توجهی متصف گردد یکی از پزشکان جوان انگلیسی که می دانست نامزدش عاشق تئاتر است او را به مرکز تئاترهای لندن برد و در حالی که ساختمانهای تئاترها را نشانه رفته بود به نامزدش گفت: این تئاترها را می بینی؟ قول میدهم که تمام نمایشنامه های این تئاترها را نشانت دهم اما پس از ازدواج ماجرای رفتن به تئاتر فراموش شد و شوهر کلمه ای در این باره نگفت برای زن بی تفاوتی او نشانه ای از خیانت بود نشانه ای که ثابت میکرد شوهرش او را دوست ندارد. زن دیگری به اتفاق نامزدش به تعدادی از آژانسهای مسافرتی رفته بود و درباره مسافرتهای به خارج از کشور تصمیماتی گرفته بودند اما پس از ازدواج، علاقه شوهر به مسافرت تمام شد و زن به این نتیجه رسید که شوهرش او را فریب داده است و از این بابت بسیار دلگیر بود.