کتاب چشم انتظار در خاک رفتگان اثر میگل آنخل آستوریاس ترجمه سروش حبیبی نشر ماهی منتشر شده است 
چشمِ انتظارِ درخاک رفتگان داستان اعتصاب عمومی عظیمی است علیه دیکتاتور گواتمالا و شرکت امریکایی موز. شخصیت مرکزی رمان مبارزی انقلابی است که می کوشد مردم را به قیام و اعتصاب فرا خواند. اگر این اعتصاب پیروز شود، سرخپوستان مظلوم و در خاک رفته تسلی می یابند و می توانند چشمان بازمانده شان را ببندند، زیرا بنا بر افسانه ای مایایی، چشمان آن ها در گور به انتظار تحقق عدالت بازمانده است. چشم انتظار در خاک رفتگان، داستانی است در شرح یک خیزش مردمی، داستانی مبتنی بر نظریه ای سیاسی، رمانی اجتماعی که شگردهای سوررئالیستی نویسنده گاه آن را مبهم و حتی اندکی ملال آور می کند. رنگ ها، حرکت ها، اسم صوت ها، ریتم ها و آفرینش های کلامی محض به پیدایش نوعی فرهنگ لغت خاص آستوریاس می انجامد که گواهی است بر تسلط کامل او به زبان و منابعش. چشمِ انتظارِ درخاک رفتگان را سروش حبیبی ترجمه کرده است. بریده ی کتاب: سرچشمه ی امید چیزهایی نیست که در گذشته رخ داده، بلکه خبرهایی است که در باب آینده گفته اند. گفته اند روزی خواهد رسید که مردان و زنان در آن ترانه خواهند خواند. اما اکنون دیگر صحبت از زنان و مردان نبود. خودِ آنان بودند که می خواندند. یک یک آحاد خلق که سرود فردا را سرداده بودند. تابیوسان و مالنا تابای و کایتانو دوئنده و پوپولوکا و رامیلا بودند که می خواندند. آندرس مدینا، فلوریندو کِی، کارکامو، سالومه، خاکسترکشان، معلمان، دانشجویان، حروفچین ها، خوداسیتا، دکانداران، دهقانان، پیشه وران، دُن نپو روخاس، گامبوسوها، برادران ساموئل، خوامبو و پدر و مادر و خواهرش، فخوی کشیش، مایار، و چیپو-چیپو، و هرمِنِگیلدو پواک و ریتو. آری تمام این ها بودند که سرود فردا را می خواندند. برخی شان زنده بودند و برخی مرده. عده ای هم ناپدید شده بودند. اما در همه حال ترانه ی امید را می خواندند. سرود فردا را… چشم انتظار در خاک رفتگان، سال ها پیش با عنوان چشمان بازمانده در گور و توسط همین مترجم منتشر شده بود که اکنون چاپ تازه ی آن توسط نشر ماهی روانه ی بازار شده است.