در شهر برفی کی یف، دانشجوی تاریخ سرسخت و کتابخوانی به نام میلا پاولیچنکو در کتابخانه مشغول به کار است و زندگی اش حول محور پسر خردسالش می چرخد؛ اما حمله ی هیتلر به روسیه او را در مسیر متفاوتی قرار می دهد. میلا تفنگ به دست می گیرد و عازم جنگ می شود. او باید از دختری دانشجو و اهل مطالعه به تک تیراندازی قهار تبدیل شود؛ شکارچی هولناک نازی ها که لقب «بانوی مرگ» می گیرد. پس از اینکه میلا سیصدمین قربانی خود را به کام مرگ می کشاند و تبدیل به قهرمان ملی می شود، از میدان های خونین نبرد در جبهه ی شرق جدا شده و عازم تور حسن نیتی در آمریکا می شود. او که جراحات جنگی اش هنوز کامل بهبود پیدا نکرده و عزیزش را به تازگی از دست داده خود را در دنیای پرزرق وبرق واشنگتن دی سی تنها و منزوی می بیند تا اینکه دوستی غیرمنتظره اش با بانوی اول النور روزولت و حتی ارتباط غافلگیرکننده اش با همکار تک تیرانداز کم حرفش، امکان خوشبختی را برایش به ارمغان می آورد. اما وقتی دشمن دیرین زندگی گذشته ی میلا به دشمن جدیدش می پیوندد که در سایه به کمین نشسته، بانوی مرگ، در مرگبارترین دوئل زندگی اش، به ناچار با شیاطین خود و گلوله های دشمن دست به گریبان می شود. رمان چشم الماس، که براساس واقعیت نوشته شده، داستان دلهره آور زاده شدن قهرمانی از دل ناامیدی است، داستان مادری که تبدیل به سرباز شد، زنی که جایگاهش را در جهان پیدا کرد و مسیر تاریخ را برای همیشه تغییر داد.

که انگار آذرخشی را در آن به دام انداخته باشند. پس از شمارشی سریع، برآورد کردم که حدود دو هزار سرنیزه داشتند و به سمت هنگ تقلیل یافته ما می آمدند که فقط چهارصد نفر بود. در همین حال که ضربان قلبم تند شده بود به فریادهای کشیش گوش می دادم و می خواستم بفهمم که چه می گوید. انگار مرد سبزه روی سیبریایی کنارم ذهنم را خواند چون گفت: «زنده باد امپراتور ؟» چرا میگه زنده باد امپراتور؟»

تفنگش را بیرون آورد و من هم همین کار را کردم و بعد فهمیدم منظورش از این جمله چیست. سربازان ناپلئون هم درست به همین شکل با فریاد زنده باد امپراتور، زیر درفش های عقاب نشانی که زیاد هم بی شباهت با درفشهای عقاب نشان هیتلر نبود، رژه رفته بودند، بی تفاوت از کنار اجساد مرده رد شده بودند و بی وقفه به سوی قهرمان کتاب تولستوی در استرلیتز هجوم برده بودند... آنها هم دقیقاً در چنین صفوفی رژه رفته بودند و وقتی ناپلئون تصمیم گرفته بود به سرزمین مادری ما یورش ببرد درست همین سرودها را فریاد زده بودند.