کتاب پیشگویی

تا سال ۲۰۲۰، مردم بیش از هر زمان دیگری در اماکن عمومی، ماسک های جراحی و دستکش های پلاستیکی استفاده می کنند. علت این کار شیوع یک بیماری شدید شبیه ذات الریه خواهد بود که به ریه ها و نای حمله می کند و به شدت در برابر درمان مقاوم است. این بیماری به طور ویژه ای گیج کننده خواهد بود زیرا بعد از آن که در یک زمستان ترس و وحشت مطلق ایجاد می کند تا ۱۰ سال بعد، کاملا ناپدید می شود و باعث می شود که هم منبع بیماری و هم درمان آن اسرار آمیز باشد. ماسک ها و دستکش های لاستیکی در محیط های پر خطر، چیزهای خوبی هستند و خدا می داند که من خودم در مسائل بهداشتی سر دسته ی همه هستم؛ هر روز حمام کنید یا دوش بگیرید، موهایتان را هر روز بشویید، حتما بلافاصله پس از توالت دست های خود را بشویید، دست کم دو بار در روز دندان های خود را مسواک کنید، کافی است اصول بهداشتی را نام ببرید و خواهید دید که من نه تنها به آن ها معتقدم بلکه هر روز خودم آن ها را انجام می دهم. نکته این جا است که باید بین تمیز و بهداشتی بودن و آشفتگی افراطیِ بیش از حد، تمایز قائل شد، آشفتگی که در آن حتا بیشتر از بسیاری از بچه ها که از هیولاهایی که زیر تختخواب شان پنهان شده می ترسند، از میکروب ها وحشت دارید و به جای اینکه زندگی کنید، زندگیتان را فقط با ترس سپری می کنید. خود من یک بار به این خط تمایز نزدیک شدم و درسی را آموختم که خوشحال می شوم به شما منتقل کنم. وقتی اولین فرزندم، پل، را به دنیا آوردم، مصمم بودم کامل ترین مادری باشم که تاکنون بچه ای داشته است، به ویژه تا آن جایی که به سلامت او مربوط می شد. اگر می توانستم می خواستم که حتا یک میکروب هم به پل کوچولوی بیچاره من نزدیک نشود. خلاصه اگر چیزی می خواست به شعاع سه فوتی او نزدیک شود، من آن را استرلیزه می کردم. اگر می توانستم آن را بجوشانم، می جوشاندم. اگر چیزی بزرگ بود و نمی شد جوشاند (تختخواب و ملافه ی آن، تشک گهواره)، آن را در آب بسیار داغ می شستم. یک روز هم نبود که من گهواره ی او، زمین و وان را ضد عفونی نکنم. امیدوارم متوجه مطلب شده باشید چون خودم از به یاد آوردن همه ی این ها خسته شده ام. پاداش بزرگم به خاطر آن همه تلاش بی وقفه این بود که تا سرم را تکان می دادم، پل به سرماخوردگی یا آنفلونزای دیگری مبتلا می شد که مرا وحشت زده تر می کرد و باعث می شد که اگر امکان داشت حتا افراطی تر از گذشته به استرلیزه کردن محیط بپردازم. در یازده میلیاردمین مراجعه خود به پزشک خانوادگی عزیزمان، به خاطر این که پل یک بار عطسه کرده بود، شیوه ی بی عیب و نقص و کامل خود در خصوص مادری کردن عاری از میکروب را شرح دادم و منتظر ابراز همدردی، مدال، ضیافت شام به افتخارم و نمی دانم چه بودم در حالی که دکتر کاریر خیره شده بود و با دهان باز به من نگاه می کرد. بالاخره از من پرسید، سیلویا، تو را به خدا، پس کِی می خواهی بگذاری این بچه ی طفلک سیستم ایمنی خودش را بسازد؟ حق با او بود. البته من در بر خوردم با پل از حالت فوق استرلیزه به شلختگی و ژولیدگی تغییر رویه ندادم، اما مطمئنا ذهنم روشن شد و وقتی فرزند دومم، کریس، به دنیا آمد گذاشتم با اسباب بازی های نجوشانده بازی کند و لباس های شسته ولی جوشانده نشده بپوشد. با لطف و عنایت خدا و دکتر کاریر، با وجود کارهای من هر دو فرزندم مثل شیر سالم و قوی بزرگ شدند. البته این یک آزمایش علمی نیست که توسط یک متخصص انجام شده باشد و یقینا من نمی خواهم بگویم که تا جای ممکن بچه ها را در معرض باکتری ها قرار دهید. حرف من این است که در زندگی روی زمین، افراط در هر حیطه ای، حتا محیط عاری از میکروب کامل، مطمئنا زیانش بیش از سودش خواهد بود.