اقدام خطرناک

تفنگ بیش از اندازه خشن، طناب دار بیش از اندازه قدیمی و تیغة چاقو برای زدن رگ مچ دست، بیش از اندازه بی صداست؛ بنابراین این سؤال مطرح است که چه عاملی سبب شده است زندگی او که زمانی باشکوه و موفق بوده، به سرعت با کمترین دردسر و بااین حال با حداکثر تأثیرگذاری به انتها برسد؟

تا همین یک سال پیش، شرایط تا حدود زیادی امیدوارکننده بود. کارفرمای غول قسمت خود به شمار می آمد؛ یک رهبر، یک بشردوست. او اواخر دوران 30سالگی را می گذراند و سرپرست یک شرکت فناوری بود که آن را در خوابگاه خود در کالج بنیانگذاری کرده بود. او می خواست با تولید کالاهایی که مشتریان به آن احتیاج داشتند، در بازار بروبیایی ایجاد کند.

اما حالا غافلگیر شده بود و در اثر حسادت و خباثت دیگران که مالکیت او را بر تجارتی که عمری وقت صرف آن کرده بود، زیر سؤال برده بودند، مجبور بود شغل دیگری برای خودش پیدا کند.

شقاوت این حوادث برای کارفرما قابل تحمل نبود. در پسِ ظاهر خشک و سرد او، قلب دلسوزی می تپید. او احساس می کرد زندگی به او خیانت کرده است؛ معتقد بود شایستة چیزی بیش از این هاست.

به فکرش رسید یک شیشه پر از قرص خواب بخورد. با خودش فکر می کرد که با خوردن این قرص های خواب همه چیز به راحتی تمام می شود؛ باید از این درد و رنج نجات پیدا کند.

بعد نگاهش به چیزی روی بوفة از جنس بلوط در اتاق خواب یک سره سفیدش افتاد. بلیتی برای شرکت در یک همایش رشد و اعتلای شخصی که مادرش به او داده بود. کارفرما معمولاً به کسانی که در این قبیل همایش ها شرکت می کردند، می خندید و آن ها را بال های شکسته خطاب می کرد. می گفت آن ها دنبال یک مرشد کاذب می گردند تا آنچه خود دارند را از او بگیرند.

شاید زمان آن رسیده بود که در انکارش تجدیدنظر کند. گزینه های چندان زیادی نداشت؛ یا باید به امید رسیدن به آرامش در همایش شرکت می کرد، یا آرامش را در یک مرگ فوری و راحت جست وجو می نمود.