رولان بارت در این اثر از ژاپن خیالی سخن می گوید. "هدف او، نگاه به یک جامعه است تا آن را به مثابه ی یک متن قرائت کند، اما بیشتر از آن که به متن بودن این جامعه بیندیشد، خود بر آن است که از آن متنی بسازد و در این راه شاید هدفی جز "لذت" نداشته باشد، همان لذتی که در اثر معروفش لذت متن (1972) بر آن پای فشرد. در امپراتوری نشانه ها ما در حقیقت با نوعی انسان شناسی مجازی، یا با اندیشه های انسان شناختی بر واقعیتی مجازی سر و کار داریم که خود حاصل بازنمایی یا بازسازی واقعیتی بیرونی در دستگاهی خیالی است. "ژاپن" بارت در این کتاب نه متنی است که به نویسنده تعلق داشته باشد، نه متنی است که از آن خواننده باشد، بلکه ترکیبی است از این هر دو. در این اثر، بارت با همین هدف "خوشبختی"... و "لذت"، نثر خود را به تکه های بی شمار می شکند، تصاویر را وارد متن و متن را وارد تصاویر می کند و نوشته ی خود را به شیوه ای که بارها آن را بداهه نوازی می نامد، پیش می برد". به گفته ی نویسنده: "در این کتاب، نه متن در "تفسیر" تصویرهاست، نه تصویرها درجست و جوی "آراستن" متن. متن و تصویرها، برای من تنها حرکتی بوده اند از گونه ای نوسان دیداری، حرکتی شاید همچون خلسه ای که در ذن (zen) به آن ساتوری (satori) می گویند".