سکاها بیشتر کوچ نشین های آریایی تباری بودند که پیوسته درحال کوچ و پیمودن مسافت های طولانی روزگار خود را سپری می کردند. هیچ شهر یا معماری باستانی از خود به جا نگذاشته اند. اما همین کوچ روها، ازجمله تیره های باستانی تأثیرگذار تاریخ بودند که ارزشمندی بسزایی در تاریخ باستان داشتند. شیوه ی زندگی سکاها مبتنی بر سپاهیان و قشونی بیابان گرد و در تاخت وتاز همیشگی بوده و اسب جزء جدانشدنی از زندگی قوم سکا (یا سگزی) به شمار می رفته است. آن ها جزء نخستین مردمانی بودند که به رام کردن و پرورش اسب پرداختند و آیین نبرد و به ویژه تیراندازی و کمانداری بر روی اسب نیز از ابتکارات این قوم به شمار می رود. مشورت رستم با اسب خود (رخش) و نقش تعیین کننده ی اسب در نبرد با دیوان، دقیقا نشانه و نمونه ای از جایگاه برجسته ی اسب در میان مردمان سکایی است. در نوشته های تاریخی و جغرافیایی هرودوت، بقراط، ارسطو، استرابون، و بطلمیوس آگاهی های گوناگونی در مورد سکاها داده شده است. کتاب «امپراطوری سکاها: جنگجوبان کوچ نشین استپ»، تازه ترین اثر منتشرشده درباره ی فرهنگ و تمدن این مردمان استپ نشین است که باری کان لایف، باستان شناس و استاد دانشگاه آکسفورد، نوشته و کیانوش امیری، آن را به دقیق ترین و روان ترین شکل ترجمه کرده است، طوری که این کتاب تاریخی سنگین را، شبیه به یک زندگی نامه و داستان درآورده که خواننده از خواندن آن خسته نمی شود.