کتاب پوست در بازی

اثری جسورانه از نویسنده ی کتاب قوی سیاه که بسیاری از باورهای مشهور و قدمت دار را در مورد ریسک و پاداش، سیاست و مذهب، مبادلات مالی و مسئولیت پذیری شخصی را به چالش می کشد.
اثری جسورانه از نویسنده ی کتاب قوی سیاه که بسیاری از باورهای مشهور و قدمت دار را در مورد ریسک و پاداش، سیاست و مذهب، مبادلات مالی و مسئولیت پذیری شخصی را به چالش می کشد.
در بحث برانگیزترین و عمل گرایانه ترین کتابی که تا کنون منتشر کرده، یکی از پیشروترین متفکران زمانه ی ما توصیف دیگری از مفهوم درک دنیا، رشد شغلی، کمک به داشتن یک جامعه عادلانه و منصفانه، تشخیص مهملات و متقاعدسازی دیگران به ما می دهد. نسیم نیکولاس طالب با ارجاع به مثال هایی از حمورابی تا سنکا، آنتائوس غول پیکر تا دونالد ترامپ، نشان می دهد که چطور میل به پذیرفتن ریسک ویژگی ذاتی قهرمانان، قدیس ها و افراد مترقی بوده است.
مثل همیشه در متنی با ویژگی های کلاسیک که به سادگی می شود فهمید، طالب باورهای مشهور و قدمت داری که در مورد ارزشمندی افرادی که طرفدار مداخله های نظامی هستند، سرمایه گذاری های مالی انجام می دهند و باورهای مذهبی را تبلیغ می کنند به چالش می کشد. از میان بینش هایش می توان به موارد زیر اشاره کرد:
* برای عدالت اجتماعی روی تقارن و به اشتراک گذاشتن ریسک تمرکز کنید. شما نمی توانید سود به دست آورید و ریسک را به دیگران منتقل کنید، همان طور که بانکدارها و شرکت های بزرگ همین کار را می کنند. شما نمی توانید بدون قبول مسئولیت ریسک های خودتان و پرداخت ضررهایتان ثروتمند شوید. اجبار به داشتن پوست در بازی بهتر از هزاران قانون و ظابطه این عدم تقارن را حل می کند.
* قوانین اخلاقی جهان شمول نیستند. شما عضو گروهی بزرگ تر از خودتان، اما همزمان کوچک تر از کل بشریت هستید.
* اقلیت، و نه اکثریت، بر جهان حکمرانی می کنند. جهان نه توسط توافق عام، بلکه توسط اقلیت لجوجی که سلایق و اخلاق خودشان را بر دیگران تحمیل می کنند اداره می شود.
* شما می توانید یک روشنفکرِ در عین حال احمق باشید. «احمق های تحصیل کرده» در مورد همه چیز از استانلیسم تا عراق و رژیم های کم کربوهیدرات اشتباه می کرده اند.
* مراقب راهکار پیچیده (که کسی حقوق گرفته تا آن ها را پیدا کند) باشید. یک هالتر ساده بهتر از دستگاه های بدن سازی گران می تواند عظله بسازد.
* دین واقعی نوعی تعهد است، نه صرفا یک باور. این که چقدر به چیزی باور دارید صرفا توسط میزان ریسکی که حاضرید برایش قبول کنید نشان داده می شود.
 
عبارت «پوست در بازی» همزمان که ستون اصلی مدیریت ریسک است، به طور غیرقابل باوری نوعی جهان بینی است که در همه ابعاد زندگی، همان طور که طالب نشان می دهد، می تواند نقش داشته باشد. «تقارن پوست در بازی قانون ساده ای هست که برای انصاف و عدالت ضروری است و کارآمدترین اسلحه ی شکار مهملات است» و «هیچ وقت به کسی که پوستش درگیر بازی نیست اعتماد نکنید. بدون درگیر بودن پوست در بازی، احمق ها و کلاه بردارها منتفع می شوند و اشتباه هایشان هیچ وقت به ضررشان تمام نمی شود».
—
پوست در بازی (Skin in the game)، کتاب پنجم سری Incerto است. اولین کتاب این سری، با عنوان Fooled by Randomness در سال 2001 منتشر شد. Incerto نامی است که نسیم طالب برای پروژه ی شخصی خود انتخاب کرده است.
پروژه ی شخصی در جهت تببین اهمیت تصادفی بودن (کتاب  Fooled by randomness – فریفته ی تصادفی بودن) در دنیا که باعث می شود بعضی از رویدادهای پیش بینی نشده ی با تاثیر بسیار زیاد (کتاب Black Swan – قوی سیاه) باعث شوند مدل های معمول از دنیا در لحظه ای نامعتبر شوند (مثل دیده شدن یک قوی سیاه که باعث می شود ذهنیتِ «همه ی قو ها، سفید هستند» در لحظه ای نامعتبر شود). ولی اگر بخش محسوسی از رویدادهای تاثیرگذار دنیا تصادفی بوده و به نوعی قوی سیاه هستند، چطور می توان سیستم هایی طراحی کرد (و حتی زندگی ای را پیش برد) که آسیب کمتری در این دنیا ببیند و حتی رشد کند؟
نسیم طالب در کتاب سوم (Antifragile  – پادشکننده) توضیح می دهد که می توان از این ویژگی تصادفی بودن و وجود قو های سیاه استفاده کرد و نوعی از زندگی و سیستم ها را طراحی کرد که در صورت ضربه دیدن نه تنها آسیب نبیند، بلکه از هر ضربه ی غیرکشنده ای که به آن وارد می شود نفع بیند و وضعیتش بهتر شود. به عبارتی هر روز پادشکننده تر شود.
کتاب چهارم (The Bed of Procrustes – تخت پروکرستوس) مجموعه ای از کلمات قصار است که تقریبا همه ی آن ها را نسیم طالب گفته و بر مبنای ذهنیت کتاب های قبلی، ایده هایی در مورد زندگی روزمره انسانی را به خواننده می دهد (مثلا «آن هایی که فکر می کنند کارمندی یک برده داری سیستماتیک نیست، یا کور هستند یا کارمند» یا «برای این که بدانید یکی چقدر آدم جالبی است، از او بپرسید به نظرش، چه کسی آدم جالبی است؟»).
ویژگی تصادفی بودن دنیا (کتاب اول)، وجود قو های سیاه (کتاب دوم)، پادشکننده بودن (کتاب سوم) و کلمات قصاری در مورد زندگی بر مبنای مدل ذهنی همین کتاب ها (کتاب چهارم) ما را به کتاب پنجم این سری Skin in the Game می رساند.
چرا پوست در بازی؟
این که Skin in the game یعنی چه و شامل چه مفاهیمی می شود را در همین کتاب خواهید خواند، اما این که چه اصطلاحی برای ترجمه آن مناسب است، هنوز هم محل مناقشه است. به قدری پیدا کردن اصطلاحی که در راستای مفاهیم مطرح شده ی داخل کتاب باشد سخت بود که در نسخه ی آلمانی این عبارت را ترجمه نکرده و به همین صورت انگلیسی در متن کتاب آورده اند. مترجم ترکیه ای از اصطلاح «پوست زیر سنگ» استفاده کرده، ترجمه ی پرتغالی و روسی «ریسک کردن پوست خود»، اسپانیایی «بازی دادن پوست» و رومانیایی «وقتی که پوست تان درگیر است» استفاده کرده اند.
به صورت ساده سازی شده اگر بگوییم، وقتی کسی در کاری Skin in the game دارد یعنی هم در معرض منافع (مثبت) آن کار است و هم در معرض مضراتش (منفی). برای مثال اگر وزیر خزانه داری آمریکا سیاست هایی را پیش می گیرد که دلیل انباشته شدن ریسک های منفی پنهان در اقتصاد است و در سال 2008 به بحران بانکداری می انجامد و برای همه ی خدماتی که در سال های قبل انجام داده فقط پاداش می گیرد و جریمه نمی شود، در نتیجه Skin in the game ندارد. اگر من بنایی باشم که خانه ای می سازم و دستمزدم را می گیرم، اگر خانه بعد از ساخت من به دلیل کم کاری یا حماقت من بر روی ساکنینش آوار شود، باید مجبور به جبران شوم. وگرنه Skin in the game ندارم.
اما این مفهوم یک طرفه، و صرفا به معنای در معرض مضرات بودن نیست. اگر منفعت بزرگی در میان باشد و من منفعت نبرم، باز یعنی Skin in the game ندارم. همان طور که نسیم طالب بارها در کتاب های خود گفته، روش درآمدزایی اش در معرض مضرات کوچک قرار گرفتن و استفاده از سوددهی های نادر ولی بزرگ است.
در نتیجه به نظر ما عباراتی مثل «پای در گود»، «لرز پای خربزه»، «گیر بودن پا»، «در میدان بودن»، «در معرض» و موارد مشابهی که فقط به مضرات اشاره دارند یا معنای ضمنی منفی را در ذهن خواننده تلقین می کنند، عبارات مناسبی نبودند.
بعضی از عبارات مثل «با جان و دل درگیر بودن» هم بیشتر مفهوم «درگیر موضوع» بودن را می رسانند و نه در معرض مضرات و منافع بودن را. برای مثال می دانیم که هیچ کسی بیشتر از وزیر خزانه داری آمریکا درگیر سیاست های اقتصادی نبوده و او «پای در گود» داشته و درگیر اصل ماجرا بوده است. اما، باعث انباشت ریسک هایی شده که در نهایت به او ضرری نمی رسانده اند.
با همه ی این ملاحظات، به نظرمان رسید «پوست در بازی» گرچه عبارتی نامانوس، اما ترجمه ی مناسب تری است. مخصوصا که در صورت فراگیری مفاهیم مطرح شده در کتاب، عبارت مناسب تری برای توصیف وضعیت است. برای مثال اگر در متنی نوشته شود «فلان مسئول بانکی پایش گیر نبود» احتمال کمی دارد که خواننده متوجه شود منظور این است که در معرض عواقب منفی نبود. اما اگر نوشته شود «فلان مسئول پوست در بازی نداشت» خواننده با پرس وجو و گوگل کردن به مفهوم مورد نظر نسیم طالب خواهد رسید.

از مقدمه نسیم طالب در کتاب پوست در بازی (Skin in the Game)
… درک سازوکارهای پوست در بازی باعث می شود معماهای پیچیده ای که در زیرلایه های شکیل واقعیت وجود دارند را بفهمیم. مثلاً:
چگونه اقلیت های کاملاً نامُدارا دنیا را اداره کرده و سلیقه ی خودشان را بر ما تحمیل می کنند؟ چگونه عام گرایی (Universalism)، افرادی را که قرار است به آن ها کمک کند، نابود می کند؟ چه اتفاقی افتاده که امروز تعداد برده های بیشتری از دوران رومی ها داریم؟ چرا الهیات مسیحیت به وجه انسانی عیسی مسیح و تمایز آن با وجه الهی اش پافشاری می کند؟ چگونه مورخان با گزارش جنگ ها و عدم گزارش صلح، موجب سردرگمی ما شده اند؟ چگونه علامت دهی ضعیف (بدون ریسک) به طور یکسان هم در محیط های اقتصادی و هم در محیط های مذهبی شکست می خورد؟ چگونه نامزدهای مناصب سیاسی با نقصان های مشهود خود، از بروکرات هایی که سوابق بی عیب ونقصی دارند، واقعی تر به نظر می رسند؟ چرا کمپانی ها در مقاطعی که مدیران حرفه ای و علاقه مند به کارهای خوب دارند، شکست می خورند؟ چگونه باید امور خارجی را اداره کنیم؟ چرا نباید هیچ گاه به خیریه های سازمان یافته پول بدهیم، مگر اینکه در یک حالت به شدت توزیع شده عمل کنند؟ چرا ژن ها و زبان ها با یکدیگر متفاوت پخش شدند؟ چرا مقیاس جوامع اهمیت دارد (اگر مقیاس یک جمع ماهی گیر تغییر کند (تعداد اعضایشان بیشتر یا کمتر شود)، حالت دوستانه جمع به خصمانه بودن تغییر می کند)؟ چرا اقتصاددان های رفتاری با مطالعه ی رفتار افراد هیچ کاری ندارند – و بازارها هم تقریبا کاری به سوگیری های شرکت کنندگانشان ندارند؟ بقای عقلانی و بقای صرف چگونه هستند؟ منطق اساسی ریسک پذیری چیست؟
اما به نظر این مؤلف، پوست در بازی عمدتاً به عدالت، شرافت و فداکاری مربوط می شود، چیزهایی که وابسته به هستی انسان هاست.
 

از کتاب پوست در بازی
– اگر نظری بدهید و کسی از آن پیروی کند، از نظر اخلاقی مجبور هستید که خودتان هم در معرض عواقب آن نظر باشید.
– [در یک اشتباه مضحک] اقدامات یک «دیکتاتور» را با نخست وزیر نروژ و سوئد مقایسه می کنند، نه با جایگزین های محلی اش.
– «فروپاشی های بانکی که در سال 2008 به وجود آمد، به دلیل انباشت ریسک های پنهان و نامتقارن سیستم بود.»
– «مهم نیست که یک فرد چند بار درست می گوید، بلکه باید ببینیم وقتی درست می گوید چقدر پول درمی آورد.»