که اکنون غیر پاسخگو شده جلب کند و پیوند برقرار کند. در ابتدا کودک پیام هایش را تقویت می کند و شدت می بخشد؛ مثلاً بیشتر می خندد، غان وغون می کند و تماس چشمی برقرار میکند اما بعد از مدتی مواجهه با عدم پاسخ دهی مستمر از جانب مادره مضطرب و پریشان میشود و تلاشهای سازمان یافته برای برقراری پیوند، به علائم دلهره و عصبانیت تبدیل میشود سپس ممکن است کودک تلاش کند تا با گذاشتن دست مادر در دهان خود یا با کشیدن لباس او خودش را آرام کند. گاهی اوقات پژوهشگران یا والدین آزمایش را در این مرحله تمام می کنند ولی گاهی اوقات هم آزمایش ادامه پیدا میکند تا زمانی که کودک کناره گیری کند و با حالتی مأیوسانه تسلیم شود که شبیه افسردگی مالیخولیایی است. این مراحل اعتراض خود آرام بخشی و نا امیدی نشان میدهند یک کودک تا چه اندازه به پاسخ های هم آهنگ شده یک والــد وابسته است تا بتواند دنیای درونی خودش را در تعادل نگاه دارد. ما از بدو تولد آماده ایم یعنی مغزمان اینگونه سیم کشی شده) تا با یکدیگر پیوند برقرار کنیم. شکل گیری نورونی متعاقب این پیوند در مغز ما که شالوده حس خویشتن ماست، روی همین تبادلهای صمیمانه بین نوزاد و مراقبین ساخته می شود. در سالهای اولیه زندگی این تنظیم بین فردی برای بقا ضروری است. ولی ما در سرتاسر زندگیمان برای داشتن حسی از سرزندگی و به زیستی، به چنین پیوندهایی نیاز داریم.