"مورسو"ی جوان که می پندارد خوشبختی یعنی داشتن پول و ثروت بسیار، با تصمیمی از قبل برنامه ریزی شده، پیرمرد فلجی با نام "زاگرو" را کشته و تمامی پول های وی را می رباید. او پس از این عمل از محل کار خویش استعفا داده، راه سفر به آلمان را در پیش می گیرد. او که اکنون احساس ثروتمندی و خوشبختی بسیار زیادی می کند، هرچند روز را در مکانی ساکن شده و پس از مدتی دوباره به الجزیره بازمی گردد و مدت زیادی را با چند تن از دوستان خویش، در ویلایی می گذراند. پس از آن چون تصمیم گرفته به تنهایی روزگار بگذراند، در روستایی ساحلی، ساکن شده و روزگار را با آرامش سپری می کند. مورسو پس از مدتی، به یک بیماری سخت دچار شده و چندصباحی را به دست و پنجه نرم کردن با آن می گذراند و سرانجام در حالی به مرگ لبخند می زند که احساس خوشبختی تمام وجودش را فرا گرفته است.

دلسوزی اش فقط برای خودش می ماند. او می توانست راه و روش راحت پول در آوردن را پیدا کند اما دو دستی به این آپارتمان و بوی فقرش چسبیده بود. دست کم در اینجا می توانست با چیزی در ارتباط باشد که زمانی خودش بود و در زندگی ای باشد که می کوشید تا عمدی خویشتن را نابود کند. این تحمل صبورانه به او قوت می داد تا به لحظات یأس و دلتنگی اش بقا بخشد. او کارت خاکستری پوسیده اش را که مادرش با خودکار آبی رویش نوشته بود بر در جا گذاشته بود. همچنین تختخواب کهنه ی برنجی پدر بزرگش را که پارچه ساتن داشت، و عکس او را با آن ریش تنک و کوتاه و چشمهای بی حالش نگه داشته بود. روی طاقچه قاب عکس زن و شوهر چوپان ساعتی خراب و چراغ نفتی بدون فتیله ای وجود داشت. اثاثیه ای ملال آور صندلیهای درب و داغان کمدی با آینه ای رنگ و رو رفته و میز آرایش گوشه شکسته، برایش وجود خارجی نداشتند: عادت، همه چیز را کدر کرده بود. او مانند شبح در آپارتمانی گام بر می داشت که به تلاش و کوشش وادارش نمی کرد. در آن یکی اتاق عادت تازه ای پیدا میکرد و به تلاشی جدید دست می یازید. می خواست از ارزش چیزی بکاهد که به دنیا عرضه میداشت میخواست تا زمانی بخوابد که همه چیز صرف میشد به همین منظور اتاق قدیمی بیشتر به دلش چنگ می زد. یکی از پنجره ها به خیابان باز میشد و آن دیگری به حیاطی که پر از رختهای شسته بود و بدتر این که تعدادی درخت نارنج وسط دیوارهای بلند به چشم میخوردند گاهی اوقات در شبهای تابستان اتاق را تاریک میکرد بعد پنجره را باز میکرد و به تماشای حیاط و درختان تیره می.نشست رایحه ی شکوفه های نارنج از دل تاریکی برمی خاست و با شیرینی و قدرت خود او را که دستمال گردن نازکی به گردن می انداخت در بر میگرفت