همان طور که آگوستینو گاههای کثیف را از طویله بیرون میبرد و زمین آلوده را پاک می کرد، دانیله با ناف بچه خوکها مشغول شد تا از چرکی شدن آنها جلوگیری کند. با اینکه خسته بود راضی به نظر می رسید. حرکاتش سریع و دقیق و آرام و مهربان بود این بار دیگر همسایه ها نمی توانستند مسخره اش کنند. بچه خوک ها را در یک جعبه چوبی بزرگ پر از گاه پهلوی هم گذاشت و روی آنها را با یک پارچه پشمی پوشاند. عاقبت گفت: برویم سر چشمه خودمان را بشوییم. مرد برگامویی گفت: میدانی که سیلویا مرا شام دعوت کرده است؟ مگر اینکه همسرت..... دانیله خندید و گفت: برای یک بار هم که شده شام را از دسترنج خودت درآوردی سیلویا کنار پیرزنی ریز نقش که از ظاهرش میشد به تواضع او پی برد روی نیمکتی در آفتاب حیاط کوچک جلوی ایوان خانه نشسته بود. پیرزن داشت با سوزن و نخ و یک تکه پارچه طریقه باز کردن جا دکمه را به سیلویا یاد می داد. با نزدیک شدن دو مرد پیرزن بلافاصله برای ادای احترام از جا بلند شد. آگوستینو خندید و گفت: سيلويا موفق شدیم فکرش را بکن یک مکانیک و یک بنا خیلی بهتر از یک دامپزشک موفق شدند. دختر گفت: آفرین لابد تشنه اید. سپس افزود: پدر چون نمیخواستیم مزاحم شما بشویم همین جا منتظر شدیم نونزیاتینا باید فوراً با تو صحبت کند.