رمان حاضر، درباره چوپاني اسپانيايي به نام «سانتياگو» است که زادگاهش را در اندلس ترک مي کند و به شمال آفريقا مي رود تا گنجي مدفون را در حوالي اهرام مصر پيدا کند. در اين راه، با زني کولي، مردي که خودش را پادشاه مي داند، و يک کيمياگر آشنا مي شود و عاشق «فاطمه»، دختر صحرا مي شود. همه اين افراد، «سانتياگو» را در مسير جست وجويش هدايت مي کنند. هيچ کس نمي داند اين گنج چيست و آيا «سانتياگو» مي تواند بر موانع راهش در صحرا غلبه کند.

کیمیاگر کتابی بدون جلد را به دست گرفت که به همراه کاروان آورده بودند با این همه توانست نویسنده اش را بشناسد اسکار وایلد. آن را ورق زد و به افسانه نارسیس رسید کیمیاگر قصه نارسیس را می شناخت. جوان زیبایی به نام نارسیس هر روز در آبگیری صورت خود را میدید و به تماشای زیبایی خود مینشست تا ... تا که روزی محو زیبایی خود شد؛ در آب افتاد و غرق شد در آبگیر گلی رویید به نام.... نرگس اسکار وایلد، تعبیر تغزلی بر افسانه داشت و پایانش را چنین نوشته بود: از مرگ نارسیس پریان کوهستان به کنار آن آبگیر رسیدند که روزگاری از آبی شفاف و شیرین سرشار بود و اکنون جامی لبریز از اشک های تلخ.... فرشتگان پرسیدند: «چرا اشک می ریزی؟» آبگیر گفت: «برای نارسیس گریه میکنم گفتند: «تعجبی ندارد ما همه وقت در تمامی جنگل ها به دنبال آن

آیا دلشان می خواست به نامه هایشان نمره داده شود یا نه. در روزهای اول وقتی چیزی می گفتم دانشجویان با اشتیاق سر تکان میدادند، طوری که هیچ وقت نمی فهمیدم آیا حرف هایم را متوجه میشوند یا نه وقتی نامه هایشان را تحویل دادند، دیدم بیشتر شان از روی نامه ای که برایشان مثال زده بودم لغت به لغت کپی کرده اند؛ مثلاً نامه را با جناب آقای فلانی عزیز شروع کرده بودند و آن را با امضای «ارادتمند شما، سوکی تمام کرده بودند. آنها درباره خانواده شان علاقه آتشینشان به تقویت زبان انگلیسی و ورزش نوشته بودند. بیشترشان به فوتبال و بسکتبال علاقه داشتند، هر چند یکی از دانشجویان نوشته بود به شدت به گلف علاقه دارد و اغلب گلف بازی می کند. متوجه شدم بیشتر آنها پدرهایشان دکتر و دانشمند هستند یکی از دانشجویان نوشته بود که به لطف رهبر کبیر، چند هفته پیش خانواده اش به خیابان مانسوده نقل مکان کرده است. و یکی دیگر اشاره کرده بود که خانه قشنگ آنها در خیابان یونیفیکیشن است. از طریق این دو نامه فهمیدم که خیابانهای مانسوده و یونیفیکیشن از خیابانهای اعیان نشین هستند. یکی دیگر نوشته بود که با خانواده اش به اکریو گوآن بهترین رستوران پیونگ یانگ رفته، و اینکه یوگا سرگر می مورد علاقه اش است و از شکلات متنفر است. دانشجوی دیگری نوشته بود دوستش در پکن متولد شده؛ چون پدرش یک دیپلمات است. مشخص بود این دانشجویان به ساکنین کره شمالی که در رسانه ها به تصویر کشیده می شدند هیچ شباهتی ندارند من ماهها با فراریهای زیادی در شهرهای مرزی چین و نشانی در آنها پیدا نمیشد که من را برای همچنین در سئول مصاحبه کرده بودم و هیچ رویارویی با این دانشجویان جوان آماده کند بیشتر فراری ها کشاورزان مستمندی بودند از مرز شمالی کشور مرز چین که با پیونگ یانگ فاصله خیلی زیادی داشت.