وقتی واقعاً چیزی را میخواهیم تمام جهان هستی برای محقق کردن رؤیای ما دست به کار میشود.

این جمله بارها مثل یک ذکر مذهبی در کتاب کیمیاگر تکرار شده است. این موضوع چقدر میتواند درست باشد؟ آیا خواستن همان توانستن بی قید و شرط است؟

بار مثبت این جمله چنان نیرومند است که ناخودآگاه تصاویری از فضا و کهکشان راه شیری و بهشت را به خاطرمان میآورد. شاید همین موضوع است که باعث میشود به این جمله با دیده ی شک بنگریم.

با این حال اگر واقعیت همین باشد چه؟ چه چیزی باعث میشود کونلیو از یک جمله ی کلیشه ای بارها استفاده کند و نتیجه ی آن شاهکاری ادبی و داستانی ماندگار شود؟

کوئلیو در شاهکارش «کیمیاگر» حول همین موضوع صحبت می کند؛ اینکه تا وقتی نتوانیم هدفمان را در زندگی بفهمیم، چیزی را که حقیقتاً خوشحالمان میکند پیدا نمیکنیم

شاید این جمله ها کلیشه ای به نظر برسند ولی کلیشه اغلب حاصل تجربه و گذشت زمان است و کوئلیو خود نمونه ی مسجل داستان کیمیاگر است؛

بلیت برگشت بخرد. با خودش گفت که این بار هوشمندانه تر عمل خواهم کرد و سنگ ها را از کیسه در آورد تا در جیبش بگذارد، آنجا شهری بندری بود و تنها حرف درستی که دوست جدیدش زده بود همین بود که شهرهای بندری پر از دزد هستند.

حالا می فهمید چرا صاحب میخانه آن قدر ناراحت بود. سعی داشت به او بگوید به آن مرد اعتماد نکند؛ «من هم مثل بقیه ی مردم هستم. دنیا را همان طور میبینم که دوست دارم ببینم نه آن طور که واقعاً هست. دستش را روی سنگها کشید گرما و پستی و بلندی هایشان را زیر دستش حس کرد. آنها گنجش بودند لمس کردنشان باعث شده بود حالش بهتر شود. او را به یاد پیر مرد می انداختند. پیر مرد گفته بود وقتی چیزی را از صمیم قلب بخواهی تمام هستی دست به دست هم میدهند تا تو به خواسته ات برسی

پسر سعی کرد واقعیت را از میان حرفهای پیرمرد کشف کند. حالا او آنجا بود، در آن بازار خالی از رهگذر بدون حتی یک سکه پول و گوسفندی که شب از آنها مراقبت کند آن سنگها اثبات می کردند که واقعاً با یک پادشاه ملاقات کرده است؛ پادشاهی که حتی از گذشته ی او هم اطلاع داشت. «این سنگها آوریم و تومیم نام دارند و میتوانند به تو در فهمیدن نشانه ها کم کنند.»