دانشگاهی که با دیوار محصور شده و روی دیوارهای تک تک اتاق هایش عکس های کیم ایل سونگ و کیم جونگ ایل به چشم می خورد. سوکی خودش را یک مقدار مبلغ دینی و استاد زبان جا زده و به آنجا رفته است. در طول شش ماه، روزی سه بار با دانشجویان جوانش غذا می خورد و مشغول آموزش زبان انگلیسی به آنهاست و تمام این ها، زیر نگاه تیزبین رژیم انجام می شود. بدون تو ما هیچ هستیم، گوشه ای از زندگی تکان دهنده و غیرقابل پیش بینی در ناشناخته ترین کشور را نشان می دهد.

آیا دلشان می خواست به نامه هایشان نمره داده شود یا نه. در روزهای اول وقتی چیزی می گفتم دانشجویان با اشتیاق سر تکان میدادند، طوری که هیچ وقت نمی فهمیدم آیا حرف هایم را متوجه میشوند یا نه وقتی نامه هایشان را تحویل دادند، دیدم بیشتر شان از روی نامه ای که برایشان مثال زده بودم لغت به لغت کپی کرده اند؛ مثلاً نامه را با جناب آقای فلانی عزیز شروع کرده بودند و آن را با امضای «ارادتمند شما، سوکی تمام کرده بودند. آنها درباره خانواده شان علاقه آتشینشان به تقویت زبان انگلیسی و ورزش نوشته بودند. بیشترشان به فوتبال و بسکتبال علاقه داشتند، هر چند یکی از دانشجویان نوشته بود به شدت به گلف علاقه دارد و اغلب گلف بازی می کند. متوجه شدم بیشتر آنها پدرهایشان دکتر و دانشمند هستند یکی از دانشجویان نوشته بود که به لطف رهبر کبیر، چند هفته پیش خانواده اش به خیابان مانسوده نقل مکان کرده است. و یکی دیگر اشاره کرده بود که خانه قشنگ آنها در خیابان یونیفیکیشن است. از طریق این دو نامه فهمیدم که خیابانهای مانسوده و یونیفیکیشن از خیابانهای اعیان نشین هستند. یکی دیگر نوشته بود که با خانواده اش به اکریو گوآن بهترین رستوران پیونگ یانگ رفته، و اینکه یوگا سرگر می مورد علاقه اش است و از شکلات متنفر است. دانشجوی دیگری نوشته بود دوستش در پکن متولد شده؛ چون پدرش یک دیپلمات است. مشخص بود این دانشجویان به ساکنین کره شمالی که در رسانه ها به تصویر کشیده می شدند هیچ شباهتی ندارند من ماهها با فراریهای زیادی در شهرهای مرزی چین و نشانی در آنها پیدا نمیشد که من را برای همچنین در سئول مصاحبه کرده بودم و هیچ رویارویی با این دانشجویان جوان آماده کند بیشتر فراری ها کشاورزان مستمندی بودند از مرز شمالی کشور مرز چین که با پیونگ یانگ فاصله خیلی زیادی داشت.