مقدمه کتاب پنجه تنتره یا پنج فصل که در ایران به نام کلیله و دمنه معروف شده، حدود ۲۰۰ سال پیش از میلاد مسیح (۲۲۰۰ سال پیش ) به وسیله ی دانشمندی هندی به نام ویشنا شرما به زبان سنسکریت نوشته شده است. در زمان انوشیروان (حدود ۱۴۰۰ سال پیش) و به دستور او، این کتاب توسط برزویه ی طبیب از زبان سنسکریت به زبان پهلوی ترجمه شد و به ایران آمد. انتقال این کتاب به ایران، داستان زیبا و پر ماجرایی دارد. حدود صد سال بعد، این کتاب توسط روزبه مشهور به عبدالله بن مقفع از زبان پهلوی به زبان عربی ترجمه شد، و چهارصد سال بعد از آن، یعنی در سالهای ۵۳۰ تا ۵۴۰ هجری این کتاب به وسیله ی نصرالله منشی از عربی به فارسی ترجمه شد و با نام کلیله و دمنه انتشار یافت. با این که کلیله و دمنه از نظر ادبی بسیار زیباست، اما با اصل کتاب پنجه تنتره فرق زیادی دارد. زیرا مستقیما از زبان سنسکریت به زبان فارسی ترجمه نشده است. ترجمه ی آن از سنسکریت به پهلوی و از پهلوی به عربی و از عربی به فارسی با تغییرات زیادی همراه بوده است. تا آن جا که او می توان گفت کتاب کلیله و دمنه ترجمه ی آزاد و برداشتی شخصی از مادر خود، پنجه تنتره است. حدود ۵۰۰ سال پیش، یکی از پادشاهان فارسی زبان هند به نام اکبرشاه گورکانی دستور داد کتاب پنجه تنتره مستقیما از زبان سنسکریت به فارسی ترجمه شود. به دستور او مصطفی خالقداد عباسی کتاب پنجه تنتره را از سنسکریت به فارسی ساده و قابل فهم مردم ترجمه کرد. او نام کتابش را پنجاکیانه یعنی پنج داستان یا پنج افسانه گذاشت. کتاب پنجه تنتره تاکنون به بیش از پنجاه زبان دنیا ترجمه شده است. این کتاب در عصر خود یک کتاب سیاسی بوده است. زیرا در آن از زبان حیوانات به رفتار غلط شاهان اشاره شده و کشورداری و رفتار درست به حاکمان زمان گوشزد شده است. نویسنده ی کتاب سعی کرده است که در قالب داستان های شیرین، راه و رسم درست زندگی کردن را به خوانندگانش بیاموزد.