این کتاب که به بیان امروزی بازنویسی شده است، برگرفته از حکایتی در کلیه و دمنه است. این داستان درباره دو مرغابی و یک لاک پشت است که در آبگیری زندگی می کنند. زمانی که آبگیر خشک و بی آب می شود مرغابی ها تصمیم می گیرند به جای دیگر مهاجرت کنند. لاک پشت از آن ها خواهش می کند که او را هم دنبالشان ببرند. مرغابی ها از لاک پشت می خواهند تکه چوبی که دو طرفش در دهان مرغابی ها بود را در دهانش بگذارد و به هیچ وجه دهانش را باز نکند.اما لاک پشت میان آسمان و زمین برای اینکه جواب مردم را بدهد دهانش را باز و سقوط می کند. هدف نویسنده نشان دادن میزان آسیبی است که بازشدن بی موقع دهان به افراد می زند.