آپارتمان از هر طرف پنجره داشت. من و دختر کوچکم یک سال را آنجا گذراندیم؛ در طبقه ی بالای یک ساختمان اداری چهار طبقه. کل طبقه ی چهارم متعلق به ما بود، به علاوه ی تراس و پشت بام. طبقه ی همکف مشرف به خیابان، یک مغازه ی فروش تجهیزات عکاسی بود. طبقه های دوم و سوم، هر دو به دو دفتر اجاره ای اختصاص داشتند. زوجی که کسب و کار کوچکشان ساختن نشان های خانوادگی سفارشی از طلا بود (چه در قالب قاب عکس و چه به شکل سپرهای یادگاری) نیمی از طبقه را اشغال کرده بودند و یک حسابدار و یکی از شعبه های مدرسه ی بافندگی، بقیه ی طبقه را گرفته بودند؛ اما اتاق های روبه روی خیابان اصلی در طبقه ی سوم، در تمام مدتی که من بالای آن ها زندگی می کردم، خالی از سکنه بودند. شب ها پس از اینکه سرانجام دخترم می خوابید، من یواشکی به آن اتاق ها می رفتم. پنجره ها را تا نیمه باز می کردم و از چشم انداز متفاوت لذت می بردم، یا اینکه در فضای خالی قدم می زدم. احساس می کردم در یک اتاق مخفی هستم؛ اتاقی که برای همه ناشناخته است.

به من گفته شده بود، پیش از اینکه من آپارتمان طبقه ی چهارم را اجاره کنم، صاحب قبلی ساختمان در آنجا سکونت داشته است اگرچه به طور حتم این مزایایی داشت، – شامل دسترسی به پشت بام و حمام جادویی که آنجا ساخته شده بود – همچنین بدان معنی بود که به طور پیش فرض، من مسئولیت مخزن آب پشت بام و آنتن تلویزیون را بر عهده داشتم و اینکه مجبور بودم شب ها آخر وقت پایین بروم و پس از اینکه مستأجرهای دفتر، همه به خانه هایشان رفتند، پشتی درب ورودی راه پله را بیندازم؛ کاری که آشکارا توسط مالک انجام می شد.

کل ساختمان به فروش گذاشته شده بود و یک زن تاجر مشهور محلی، به نام فوجینو، آن را خریده بود. من اولین ساکن این ساختمان بودم که نامش را به «فوجینو شماره سه» تغییر داده بود. در ظاهر، خود صاحب خانه نیز تازه وارد منطقه ی مسکونی جدید شده بود و قبل از این، به طور تخصصی در زمینه ی املاک تجاری کار می کرده است. از آنجایی که نسبت به فروش این ساختمان با طرح غیر معمول اداری اش مطمئن نبوده، به طور موقت اجاره ی کمی پیشنهاد کرده است، تا ببیند که آیا در اصل خریداری وجود دارد؟ این اتفاق برای من یک خوش اقبالی بود. همچنین به طور تصادفی، مردی که در آن زمان هنوز همسرم بود، نامی مشابه با مالک ساختمان داشت. درنتیجه، من دائم با مالک اشتباه گرفته می شدم. بالای پله های شیب دار و باریک، یک در آلومینیومی بود و روبه روی آن، دری به پله های اضطراری. قسمت ورودی آن قدر کوچک بود که مجبور بودید قبل از آنکه بتوانید در آپارتمان را باز کنید، یک پله پایین بروید، یا روی یک پله بالاتر از پاگرد پله های اضطراری بایستید. پله های اضطراری درواقع نردبانی آهنی بود که عمود بر زمین کشیده شده بود. به نظر می رسید در صورت بروز آتش سوزی، اگر من با دختر در آغوشم، پله های اصلی را بدو پایین بروم، اقبال بهتری خواهیم داشت.

اما همین که در را باز می کردی، آپارتمان در هر ساعت از روز غرق نور بود. کف آشپزخانه میز ناهارخوری که درست جلوی در ورودی قرار داشت، قرمز بود که باعث می شد در آن نور، حتی روشن تر به نظر برسد. از آنجایی که از تاریکی راه پله وارد چنین فضایی می شدی، در عمل باید چشم هایت را تنگ می کردی و تا چند لحظه تار می دیدی.