«دوزخِ عظیمِ شهر» پنجره ها دوزخ عظیم شهر را شکسته اند، خُرد کرده اند به دوزخ های کوچکی که روشنایی شان می مکد. اتومبیل ها، شیاطین سرخ مو، گرد و خاک به پا می کردند و در گوش آدم انفجار بوق شان. و آنجا زیر تابلوی مغازه ای، با تصویرِ ماهی شور از شهر کرچ پیرمردی از پا افتاده کورمال کورمال به دنبال عینکش و وقتی در گردبادِ عصر، تراموایی برقِ مردمکش را با دورخیزی پرتاب کرد به جلو پیرمرد اشکش سرازیر شد. در سوراخ های لابه لای آسمان خراش ها، آنجا که زغال سنگ می سوخت و قطارها راه باز می کردند با توده ی آهن هواپیمایی فریادی کشید و افتاد آنجا که خورشیدِ زخمی چشمش نشت می کرد و فقط آن وقت بود، که شب از عشق سیر شد لحافِ چراغ ها را مچاله کرد. و ماه پشتِ خورشیدهای خیابان جایی لنگ لنگان راه می رفت ماهِ سُستی که هیچ کس لازمش ندارد. «این طور بود که سگ شدم» نه، این غیر قابل تحمل است! همین که هستم، سر تا پا گاززده ی خشم. عصبانیتم مثل عصبانیت شماها نیست: می توانستم همه چیز را غرق زوزه کنم، مثل سگی روی لُخت پیشانی ماه را. به خاطرِ عصب هاست لابد… باید بیرون بروم، قدمی بزنم. اما در خیابان هم با هیچ کس آرام نگرفتم. زنی فریادی زد که شب به خیر. باید جواب داد، او زنی ا ست آشنا. می خواهم چیزی بگویم، احساس می کنم- مثل انسان نمی توانم. این دیگر چه وضعی ا ست؟ خوابم؟ خودم را با دست لمس کردم: همان طورم که بودم، صورتم همان است که بود. به لبم دست می زنم، از زیر لب دندانِ حیوانی بیرون زده! زود صورتم را پوشاندم، انگار که دارم فین می کنم از دماغ. خود را به سوی خانه انداختم، قدم را دو چندان کردم. مراقب، از کنارِ پاسگاه پلیس دور زدم. صدای کَر کننده ای آمد ناگهان: جناب سروان! دُم! دستی کشیدم جا خوردم! اینکه از هر دندانِ حیوانی بدتر است! در جست و خیز هار و دیوانه ام ملتفتش نشده بودم: از زیر کُتم مثل بادبزنی، دمبی باز شده بود، دمبِ گنده ی سگی، و تکان می خورد پشت سرم. چه کار کنم حالا؟ یکی شروع کرد به داد زدن دُور و برش ازدحام شد به دومی، سومی و چهارمی اضافه شد. پیرزنکی را لگدمال کردند فریاد می زد و از شیطان می گفت، بر سینه صلیب می کشید. و وقتی انبوه مردم ریختند بر سرم ازدحامی عظیم و خشن با جاروی سبیل های سیخ شده در صورتم من چار دست وپا شدم و به پارس کردن افتادم: عو عو عو عو!