دیگر نه دیدن عکسهای دوستانم در جاهای مخالف دنیا مرا به وجد می آورد و نه حتی حس کردن شادی هایی که شاید آنها داشتند و من نداشتم، حسادتم را بر می انگیخت. من ترسناک شده بودم. یک عاقلی که زیاد فکر میکرد زیاد آدم میشناخت و از اولین آدمی که می شناخت، فراری بود؛ از خودش هنوز نیمی از قهوه در فنجان بود و من به مقدار پول ایرانی ای فکر می کردم که از آخرین باری که به ایران رفته بودم، به همراه داشتم. دلم میخواست مثل یک احمق ،واقعی، بدون توجه به اینکه چه دارم و به کجا میروم و چه ساعتی میرسم فقط به راه می افتادم؛ اما مغز من ناخودآگاه تمام این چیزها را به صورت عادی، چک میکرد؛ پس میدانستم ساعت یک ظهر میرسم و چون مسافر بیزینس کلاس هستم ناهار را همراه با صبحانه در هواپیما میخورم. حدود دویست هزار تومان پول داشتم خواهرم میدانست که آن روز می رسم و شماره ی جدیدش را برایم ایمیل کرده بود. من حتی بلد نبودم خانواده ام را سورپرایز کنم. ناگهان صدایی از پشت سرم شنیدم بدون اینکه برگردم، آنالیز کردم. مردی که با لحنی دوستانه اسمم را صدا میزد، از لهجه اش معلوم بود فرانسوی است و هنوز کمی شک دارد درست تشخیص داده است یا نه تمام این تحلیل ها در کمتر از دو ثانیه اتفاق افتاد و من برگشتم. در ثانیه ی سوم حدس زدم صدا باید مربوط به پیر باشد... و درست حدس زده بودم. بله من یک احمق نبودم