ارتش ایران ساسانی بیش از چهارصد سال پاسداری از خاک ایران را بر عهده داشت و در سراسر این دوران انبوه دشمنانی را که پیرامون این کشور چنبره زده بودند در پس مرزهای ایران ناکام گذارد؛ توفیقی عظیم که در تاریخ کم نظیر و در تاریخ ایران بی نظیر است. اهمیت این دستاورد آنگاه بیشتر خواهد شد که به یاد آوریم این ارتش میراث دار و دنباله رو ارتش ایران اشکانی بود که بیرون راندن یونانیان و قریب پنج سده دفاع دلیرانه از ایران را در کارنامه درخشان خود داشت اما آنچه این سازمان نظامی را به چنین قابلیتهایی رساند، فراتر از جنگ افزارها و رزم شیوه ها بوده است. در این میان عوامل انگیزه بخشی مانند میهن دوستی خودشناسی، دلاوری و تعهد به باورداشتهای دینی بی گمان نقش بسزایی داشته اند. همچنین شیوه های جنگی این ارتش که مبتنی بر تحرک سریع و جنگ از راه دور بود، این امکان را میسر می ساخت که ایران با جمعیتی کمتر با امپراتوری بسیار پر جمعیتی مانند روم وارد نبرد شود و پیروز میدان باشد. اثری که در ادامه ترجمه آن تقدیم خوانندگان میشود، بر آن است که برخی جنبه های فنی این ارتش را معرفی کند.

نبردهای روم و ساسانیان بسیار خونبار میشد و دو طرف شهرهای یکدیگر را ویران و ساکنان آن را قتل عام می کردند. 
نبردهای زمینی روزهای متمادی به طول می انجامید. پیش از آغاز نبرد، مویدان زردشتی چشمه ای در نزدیکی خود را با آب مقدس و قربانی یک فوج تقدیس می کردند. دشمنان را فرامی خواندند که : تسلیم شاهنشاه ساسانی شوند و آیین زردشت را بپذیرند. 
اگر آنان نمی پذیرفتند پیکانی یا چوب ساده ای که نشان دهنده پیکانی کهن بود، به نشانه آغاز جنگ پرتاب می شد. فرماندهان با وعده پاداشهای دنیایی و اخروی افراد خود را تشویق می کردند و دشمن ناباور یا کافر را محکوم می کردند. نبرد معمولاً با فریاد «مرد و مرد آغاز میشد که دشمن را به نبرد تن به تن با پهلوانان ساسانی فرامی خواند. اگر شاهنشاه در میدان نبرد حاضر بود تخت وی را بر فراز پشته ای یا دست کم در مرکز میدان نبرد قرار می دادند و چهار درفش پیرامون آن میگذاشتند. در میان این پرچم ها بود که افراد و نگاهبانان شاهی می ایستادند حال آن که در فراسوی اینان نیز کمانداران و پیادگان صف می کشیدند. گاه همسر یا خانواده شاه نیز ارتش را همراهی می کرد. اگر خود شاه در میدان نبرد نبود فرمانده کل سپاه به همان ترتیب بر تخت مینشست.