مایکل اسکات نویسندهِ هدف از نگارش این کتاب را اینگونه تبیین می گوید: «هدف اصلی این کتاب آن است که تبیینی از معنای جملات و اظهارات دینی به دست بدهد و بخشی از پیشینه تاریخی و فلسفیِ نظریه های گوناگون حول این موضوع را واکاوی کند. مرادم از جملات دینی جملاتی است که هویتی دینی، مثل خدا، یا ویژگی ای دینی، مثل قداست، را بیان می کنند (من به طور مشخص درباره جملات خبری دینی بحث می کنم مگر آنکه جایی به خلاف آن تصریح کنم). من اظهارات دینی را تولید یک جمله دینی به شکل شفاهی، مکتوب یا غیر از این ها در نظر می گیرم. بدین ترتیب، اظهار دینی لزوماً مقید به ارتباطات شفاهی و کلامی نیست. البته دامنه زبان و گفتمان دینی را می توان وسیع تر یا مضیق تر از این در نظر گرفت. مثلاً غزل ها را می توان به شکل مقبولی بخشی از گفتمان دینی تلقی کرد هرچند که چندان به سبک و سیاق محتوای متعارف و بارز دینی نیست. اما به هر حال، گستره مواردی که ذیل تعریف ما می گنجد، عمدتاً زبانی در کنار سایر گفتمان ها و زبان ها مثل اخلاق، علم، زیباشناسی و ریاضیات در نظر گرفته می شود که خدا را محوری ترین امر تلقی می کند و از این رو، حائز اهمیت خاص فلسفی است. علاوه بر این، تعریف مد نظر ما دربرگیرنده همان دامنه زبان و گفتمان دینی ای است که از قدیم، در فلسفه دین و الهیات به آن می پرداخته اند.» نویسنده در جایی دیگر می نویسد: «تمرکز اصلی این کتاب عمدتاً بر نظریه های غیربازنگرانه در بابِ زبان و گفتمان دینی است؛ یعنی دنبال این هستیم که ببینیم جملات دینی چه معنایی دارند و گویندگانِ چنین جملاتی هنگام گفتنِ آن ها چه معنایی را اراده می کنند. بنابراین، کمتر به سراغ نظریه هایی می رویم که هدفشان بازنگری در زبان دینی و اعمال تغییرات در نگرشِ گویندگان نسبت به گفته هایشان است. یکی از مشکلات غامض در تفسیر آراءِ نویسندگانی که در طول تاریخ درباره این موضوع قلم زده اند این است که بفهمیم مقصودشان نظریه بازنگرانه بوده یا غیربازنگرانه. پیچیدگی این مسأله زمانی بیشتر می شود که بدانیم خیلی از نظریه های اصلی حوزه زبان دینی هم خوانشی بازنگرانه دارند و هم خوانشی غیربازنگرانه. مثلاً برخی از فروکاست گرایان مدعی اند که شرایط صدق جملات دینی بر اساسِ، مثلاً، جملاتی طبیعت گرایانه در قبال واقعیات دنیوی ارایه می شود، اما دسته دیگری از فروکاست گرایان معتقدند که معنای گفتمان دینی و ارجاع «خدا» را باید به گونه ای تغییر داد که بتوان بنیانی طبیعت گرایانه برایشان پیدا کرد یا مثلاً برخی از داستان انگاران مدعی اند که اظهارات دینی، برخلاف ظاهرشان، واقعاً تصدیق حقیقی به حساب نمی آیند، اما دسته دیگری از داستان انگاران معتقدند که گویندگان تصدیق حقیقی انجام می دهند اما این رویه رایج نادرست است و باید در آن بازنگری کرد. با این تفاسیر، ما در این کتاب به نظریه های دسته نخست می پردازیم: یعنی به جای آنکه بگوییم گویندگان باید چه معنایی را اراده کنند، از این می پرسیم که گویندگان چه معنایی را اراده کرده اند.»