عصر همان روز، هوا گزنده است. دما به سرعت افت می کند. ماشینم را از پارکینگ برمی دارم و به خانه می روم. به خاطر می آورم که ویل و تیت امشب به لگوبازی رفته اند. فکر کردن به نبود ویل که به عنوان فیلتری میان من و ایموجن قرار بگیرد، نگرانم می کند. حین رانندگی سعی می کنم نگذارم این افکار بر من مسلط شوند. من برای خودم زنی هستم؛ خودم می توانم از پسش بربیایم. در ضمن، من و ویل سرپرستاران ایموجن هستیم. این وظیفه ی قانونی ماست که تا رسیدن او به هجده سالگی مراقبش باشیم. اگر بخواهم وسایلش را بگردم، این حق مسلم من است که این کار را بکنم. با توجه به این، سؤال هایی است که برایشان جواب می خواهم. مثلاً مرد توی عکس که صورتش به دست ایموجن نابود شده، کیست؟ آیا او همان شخصی است که آن نامه را -که در جیب سوئیشرتش پیدا کردم- برای ایموجن نوشته؟ آن طور که متوجه شدم، نامه ی ختم رابطه بود. اشاره ی نویسنده به زندگی دوگانه برای من به این معنی بود که ایموجن زن دوم بوده است. شاید آن مرد متأهل بوده و دل ایموجن را شکسته است. اما او کیست؟ جلوی گاراژ توقف می کنم و ماشین را در وضعیت پارک قرار می دهم. پیش از آنکه فضای امن خودروی دربسته را ترک کنم، نگاهی به اطراف می اندازم تا مطمئن شوم که تنها هستم. اما بیرون تاریک و تقریباً سیاه است. واقعاً می توانم مطمئن باشم؟ سریع از ماشین پیاده می شوم. شتابان به امنیت خانه پناه می برم و در را پشت سرم می بندم و قفل می کنم. دوباره دستگیره را می کشم تا خیالم از بسته بودنش راحت شود. به آشپزخانه می روم. روی اجاق، یک کاسرول که رویش با ورق فویل پوشیده شده تا گرم بماند، در انتظار من است. رویش یک برگه ی یادداشت چسبانده شده که نوشته تقدیم با عشق و امضای ویل پای آن است. سگ ها تنها کسانی هستند که برای استقبال از من به آشپزخانه آمده اند. نیش هردویشان باز است و منتظرند تا من اجازه بدهم که به حیاط بروند. در پشتی را برایشان باز می کنم. یکراست به گوشه ی حیاط می دوند تا مشغول حفاری بشوند. از پله های پر سر و صدا بالا می روم و به در بسته ی اتاق ایموجن می رسم. در قطعاً قفل شده تا اگر من خواستم وارد شوم نتوانم. ولی وقتی دقت می کنم، می بینم قفل جدیدی روی در است؛ یک سیستم جدید -به اضافه ی شب بند- که روی دستگیره ی در سوار شده است. در حالا از بیرون هم قفل می شود. ایموجن حتماً این را خودش نصب کرده تا مانع ورود من شود. اسپیکر بلوتوثی موسیقیِ گروه های راکی مانند کورن و دراونینگ پول را پخش می کند. صدایش تا بیشترین حد بلند شده و هیچ جای شکی در متن اشعاری که خوانده می شود باقی نمی ماند؛ جسد مرده مضمون مکرر همه ی آهنگ هاست. فحاشی جزء لاینفک شعرهاست و نفرت از طریق اسپیکرها به فضای خانه ی ما پاشیده می شود. اما تیت خانه نیست که این ها را بشنود، پس این بار اعتراض نمی کنم.