ما همه می دانیم که تفریح به غنای زندگی مان منجر می گردد، اما اولویت بندی برای داشتن تفریح برای ما کاری چالش برانگیز است. روزهای سخت، مشغله و احساسات آشفته ای که به زبان نمی توان آورد و باعث می شوند نتوانیم تفریحی را شناسایی کرده و آن را در زندگی خود بپذیریم. آنی با قلم روان و روایت گر و بیان زلال احساساتش، از ما دعوت می کند تا برای فهمیدن آنچه برایمان جالب و مفرح است، زمان بگذارید و در ادامه انجامش دهید. او که پژوهش های زیادی در حوزه تفریح کرده و تجربه فراوانی در این زمینه دارد، به شما نشان می دهد که چگونه امروز و همه روز تفریح را یافته، تجربه کرده و به آن برکت بخشید.

تصور می کنم زمانی که به دنبال یافتن تفریح می رویم، در واقع، در جست وجوی کاشانه و آرامش هستیم. یافتن تفریح برای ما یعنی یافتن سادگی، یعنی یافتن چیزی که خلأ درون مان را، که به خاطر رشد و بالندگی و پرداختن به زندگی ایجاد شده، بار دیگر پر کند. در ظاهر تصور می کنیم که به دنبال تفریحیم، اما در حقیقت به دنبال باغ عدن هستیم. چند سال پیش، والدینم به منزل جدیدی نقل مکان کردند؛ زیرا خانه شان در جاده ی ابنزر، پس از فوت پدربزرگ و مادربزرگم و رفتن بچه ها از خانه، دیگر برای شان جای ماندن نبود. صادقانه بگویم که دل کندن خانواده ام از آن خانه برایم سخت بود، هرچند که این تصمیم به من مربوط نمی شد. والدینم حق دارند هرجا که می خواهند زندگی کنند. آن ها زمانی که من تمام زندگی ام را به نشویل منتقل کردم، به تصمیمم احترام گذاشتند؛ پس من هم باید در قبال آن ها چنین می کردم. اما نمی توانم کتمان کنم که از دست دادن آن خانه، اثری عمیق در روحم گذاشته است. تمام اتفاقات خانوادگی ما در آن هجده هکتار زمین رخ می داد: صبح کریسمس، عید شکرگزاری، شام خوردن های دسته جمعی، جشن تولدها، دورهمی های بی دلیل شب های تابستان، عصرهای آخر هفته بعد از خوردن ناهار در رستوران سلف سرویس انتهای خیابان که نان های تازه و بی نظیری در آن طبخ می شد. چند هفته پیش، از مشاورم سؤال کردم که چرا از هر مردی می خواهم با من به دیدن خانه ی کودکی ام بیاید؟ چرا کریسمس ها اشک به چشمانم می آید و علی رغم اینکه همه در منزل جدید و زیبای والدینم جمع هستیم، زیر لب زمزمه می کنم: «می خواهم بروم خانه.» مشاورم نظرات زیادی در این رابطه دارد. بیشتر نظراتش هم حول این محور است که من در آن هجده هکتار احساس امنیت فراوانی داشته ام و خیلی از خاطرات ما، بیشتر از آنکه با افراد گره بخورد، با مکان های مختلف پیوند خورده است. به نظر عجیب می آید، نه؟ می گویم عجیب، چون من خیلی برون گرا هستم و خیلی ها ممکن است فکر کنند خاطراتم بیشتر با افراد مختلف پیوند خورده اند، اما در بیشتر مواقع، خاطراتم در یک مکان خاص لنگر می اندازند. با اینکه می دانم آن خانه دیگر به من تعلق ندارد و در کنار خاطرات خوب و مثبت، خاطرات تلخ نیز به شکل گیری شخصیت من منجر شده اند، این را نیز عمیق حس می کنم که با از دست دادن خانه ی جاده ی اینزر چیزی را نیز در درونم از دست دادم. ما روی سیاره ی چندان خوبی زندگی نمی کنیم. (قصد توهین ندارم زمین عزیز!) به نظر نمی رسد اوضاع روی زمین چندان بر وفق مراد باشد، مگر نه؟ ما باغ عدن را کاملاً از دست داده ایم، اما باور قلبی من این است که در لحظاتی که مشغول تفریح هستیم، به یاد باغ عدنی می افتیم که زمانی وجود داشت. شاید من نتوانم هرگز شما را در آنجا ملاقات کنم، اما حسی درونی به من می گوید که تفریح کردن مشابه تجربه کردن باغ عدن است. شاید دانه کردن لوبیا در ایوان خانه ی مادر بزرگ برای من همین تجربه را تداعی می کرد.