کتاب نمایشنامه های بیدگل کلاسیک مدرن 4

کارلوس: (ناگهان از جا می پرد): ایست! خیاط: احمق بازی درنیار کارلوس، ما همدیگه رو می شناسیم، مگه نه؟ کارلوس: آه بله، ما همدیگه رو خیلی خوب می شناسیم. جلو نیا، حتی یه قدم. خیاط: طبق چه قانونی؟ کارلوس: قانون جنگ. من دارم جلوی اتاق فرمانده نگهبانی می دم. خیاط: تو خوابیده نگهبانی می دی؟ ولو روی زمین. خوبه که مامانت تو رو نمی بینه. از این کارت خوشش نمی آد. اینجوری بازم سرما می خوری. سردت نیست؟ چرا رو کاناپه دراز نمی کشی؟ کارلوس: اینجوری مقاوم می شم. خیاط: می بینم که لباست هم عوض کردی. خوبه. با این پشم و پیله ها. کارلوس: خب منظور؟ لباسم جناب خیاط رو آزار می ده؟ خوب تماشام کن، این لباس جنگجوهای عصر جدیده. خیاط:این گرزم همینطور؟ کارلوس: تو برای چی اومدی اینجا؟ خیاط: می خوام با اونوفر حرف بزنم. کارلوس: با رئیس اونوفر! خیاط: هرچی تو می گی. کارلوس: کاری نمی شه کرد. خیاط: خونه نیست؟ کارلوس: چرا، ولی مشغوله، داره درباره ی آینده ی بشریت تعمق می کنه. خیاط: داره کار خیلی خوبی می کنه. ولی بهش بگو که من اومدم. کارلوس: نمی شه مزاحمش شد. خیاط: ولی من باهاش کار دارم. کارلوس: نمی خواد تو رو ببینه خیاط: خب کافیه. برو بهش بگو! کارلوس: جرات می کنی به من دستور بدی؟ خیاط: وای که این بچه چقدر اذیت می کنه…(به طرف در اتاق اونوفر می رود.) کارلوس: (راه را بر او سد می کند) قدم جلو نذار! خیاط: این حرف آخرته، جوون اونوفری! کارلوس: داری به رئیس توهین می کنی؟ (گرزش را به طرف خیاط بالا می برد.) خیاط: (جا خالی می دهد) پیشاهنگ غار نشین! (دور میز دنبال یکدیگر می کنند. خیاط بسته را زمین می اندازد) کارلوس: (بسته را برمی دارد) این دیگه چیه؟ خیاط: از اونوفر بپرس. (کارلوس لباس عالیجناب را از توی بسته بیرون می آورد) کادلوس: چی، بازم این آشغال؟