نوام چامسکی را بی تردید باید یکی از تأثیرگذارترین و جنجالی ترین چهره ها در زبان شناسی سده بیستم دانست. با توجه به دیدگاه های متناقضی که تاکنون درباره چامسکیِ زبان شناسْ مطرح گردیده، ترسیمِ تصویری واقع نمایانه و متوازن از زبان شناسیِ چامسکیایی کاری ضروری و البته مخاطره آمیز است. در این کتاب، هم زبان شناسی چامسکیایی و هم نظریه های رقیب آن بر پایه برنامه های پژوهشی آنها توصیف شده اند. تن هاکن اصطلاح «برنامه پژوهشی» را به عنوان بدیلی برای مفهوم «پارادایمِ» تامس کوهن (1962) به کار گرفته و نشان داده است که چگونه مراحل گوناگون نظریه چامسکیایی را میتوان متعلق به یک برنامه پژوهشی واحد و منسجم دانست. او سپس این برنامه پژوهشی را با برنامه های پژوهشی زبان شناسی پسابلومفیلدی، «دستور واژی ـ نقشی»، «دستور ساختِ گروهیِ تعمیم یافته»، «دستور مونتاگیو» و «دستور ساختِ گروهیِ هسته بنیان» مقایسه کرده، و اهمیت آنرا در مطالعه فراگیری زبانِ اول و دوم، و نیز در تغییر و به کارگیری زبان، بازنُموده است. کتاب پیش رو، که با رویکردی انتقادی و با بهره گیری از منابعِ فراوان نوشته شده، به خواننده، درباره چهار دهه سیر تحول زبان شناسی زایشی، دیدی گسترده و درکی عمیق می بخشد، و برای تمامی علاقه مندان به تاریخ تحولات نظری در مطالعات زبانی، سودمند و شایان توجه خواهد بود.