مداومش تبدیل به تمنایی مطبوع و دلچسب شده بود. خانه ام را در باغی زیبا ساخته بودم تا از محل عبور و مرور به دور باشد و در دروازه ی شهر تا اگر نیازی به جامعه داشتم در دسترس باشد همه ی خدمتکارانم در عمارتی جدا و دور افتاده در انتهای باغ که در پس دیواری بزرگ پنهان شده بود. می خوابیدند. لفاف تاریک شب در سکوت خانه ی دورافتاده، ناپیدا و گمشده در لابه لای شاخه های درختان چنان در نظرم آرامش بخش و مطلوب می نمود که شب ها، ساعاتی قبل از خواب تأمل میکردم تا باز هم بیشتر مزه مزه اش کنم. آن روز اپرای سیگورد را در سالن تئاتر شهر اجرا می کردند. برای اولین بار بود که آن درام آهنگین زیبا و جادویی را می شنیدم و از آن لذت وافر بردم. تصمیم گرفتم پای پیاده به خانه بازگردم با مغزی آکنده از جملات پرآوا و چشمانی مملو از رویا با قدم هایی سبک به راه افتادم. هوا بسیار تاریک بود، تاریک تاریک چنان که به زحمت قادر به تشخیص خیابان عریض بودم ونزدیک بود چندین بار به داخل چاله ای سرنگون شوم. از دروازه ی شهر تا منزلم حدوداً یک کیلومتر فاصله است شاید کمی بیشتر، یعنی بیست دقیقه با قدم های آهسته ساعت یک صبح بود یک یا یک ونیم. هوا کمی روشن شد و هلال ماه پدیدار گشت هلال غم انگیز آخرین ربع ماه ربع اول ماه، همان که ساعت چهار یا پنج رویت میشود پر فروغ نشاط انگیز و نقره فام است. اما ربعی که بعد از نیمه شب در آسمان ظاهر میشود، قرمز، تیره و نگران کننده است. آیا این همان هلال واقعی یوم السبت است؟ همه ی شب زنده داران باید بر این عقیده باشند. اولین هلال ماه بسان تارمویی ظریف است و نوری فرح بخش ساطع میکند که موجب نشاط قلب می شود و سایه های مشخص و قابل رؤیتی بر زمین میگستراند در حالی که از آخرین هلال ماه به زحمت کورسویی به چشم میخورد و به قدری تیره است که تقریباً هیچ سایه ای برروی زمین ایجاد نمیکند از دور متوجه باغم شدم که چونان توده ی تاریکی مینمود. نمیدانم چرا دچار نا آرامی ناشناخته ای شده بودم و میلی به داخل شدن نداشتم. قدم هایم را آهسته کردم. هوا بسیار ملایم بود توده ی عظیم درختان بسان قبری بود که خانه ام در آن مدفون شده بود.