آقای بازیگر قول داده بود بعد از اجرای شب اولِ نمایشِ مرغابی وحشی در مهمانی شام در گِنتزگاسه شرکت کند، درحالی که همه منتظر او نشسته بودند، من از روی همان صندلی راحتی ای که در دهه ی پنجاه، تقریباً هر روز روی آن نشسته بودم، به دقت آرسبرگرها را زیر نظر داشتم و به این فکر می کردم که قبول دعوت آن ها اشتباه بسیار بزرگی بوده است. بیست سال بود که این زن و شوهر را ندیده بودم، تا درست روزی که دوست مشترکمان، جوانا، مرده بود، به طور اتفاقی آن ها را در گرابن دیده و بدون حرف اضافه دعوت آن ها را به این مهمانیِ شام قبول کرده بودم، شامی که خودشان آن را شامِ هنری معرفی کردند. درحالی که روی صندلی راحتی نشسته بودم، اندیشیدم: بیست سال بود که نخواسته بودم چیزی درباره ی این آرسبرگرها بشنوم و در این بیست سال حتی شنیدن نامِ آرسبرگر باعث شده بود حالت تهوع شدید بگیرم. حالا این زوج یک بار دیگر مرا با زندگی ای که در دهه ی پنجاه داشتیم، رو در رو می کردند. اندیشیدم، بیست سال است که از آرسبرگرها دوری کرده ام، بیست سال است حتی ملاقاتشان نکرده ام و آن وقت باید در گرابن به آن ها بر بخورم. در درجه ی اول، خودِ رفتن به گرابن حماقتی بزرگ بوده، اما من چند باری هم گرابن را بالا و پایین رفتم، کاری که عادتم بود، حداقل از وقتی از لندن به وین برگشتم چنین عادتی داشتم: آنجا خیابانی بود که باید می دانستم قطعاً یک روز در آن آرسبرگرها را ملاقات خواهم کرد، نه تنها آرسبرگرها، بلکه تمامی افرادی که در بیست یا سی سال گذشته از آن ها دوری کرده بودم، افرادی که در دهه ی پنجاه پیوند تنگاتنگی بینمان بوده، پیوندی که سابقاً آرسبرگرها به آن پیوند هنریِ نزدیک می گفتند و من ربع قرن پیش آن را گسسته بودم، ربع قرن پیش از دست آرسبرگرها فرار کردم و به لندن رفتم و به قول مردم دوستی ام را با تمام آشنایان وینی ام در آن دوره به هم زدم، نمی خواستم دوباره آن ها را ببینم یا با آن ها سروکار داشته باشم. درحالی که روی صندلی راحتی نشسته بودم، اندیشیدم، قدم زدن در گرابن به سادگی به معنی آن بود که یک راست به درون جهنم اجتماعی وین بروم و با افرادی که هیچ علاقه ای به دیدنشان نداشتم ملاقات کنم، افرادی که حضور ناگهانی شان آدم را دچار همه نوع فشار جسمانی و روانی می کند. به همین دلیل، در سال های اخیر، هر بار که از لندن به وین آمدم، مسیرهای مختلفی را برای پیاده روی ام انتخاب کرده بودم و نه تنها از گرابن که از کولمارت و البته از کارتنراشتراسه دوری کرده بودم. من از اشپیگل گاسه، استالبورگ گاسه و دروتیرگاسه نیز دوری کرده بودم، خیابان های هولناک ولزایله و اپرن گاسه که جای خودشان را داشتند، بارها در این دو خیابان گیر افرادی افتادم که از آن ها بیشتر از همه بیزار بودم. در حالی که روی صندلی راحتی نشسته بودم، اندیشیدم، اما در هفته های اخیر نیاز مبرمی به این احساس کرده بودم که به گرابن و کارتنر اشتراسه بروم، چون این خیابان ها هوای تازه و سالمی داشتند.