کتاب رها در باد

گذشته‎ي هر کسي کتاب بسته‎اي است که خود فرد تک‎تک صفحات آن‎را از بر است، اما ديگران فقط عنوان آن‎را مي‎توانند بخوانند. _ ويرجينيا وولف زماني مادرم به من گفت اگر سيبي را پوست بگيري و پوستش را از روي شانه ات بيندازي پايين، مي تواني هويت مردي را که قرار است با او ازدواج کني کشف کني. گفت مي بيني آن يک تکه پوست شکل حرفي را به خود مي گيرد، يا حداقل گاهي اين طور مي شود. مامان آن قدر نوميدانه مي خواست همه چيز جواب بدهد که راحت زير بار نمي رفت پوست سيب شبيه 7 يا 2 شده و همه جور اسمي را با B و D از هرجايي‎که به ذهنش مي رسيد رديف مي کرد، حتا اگر آن اسم را نمي شناختم. اما براي گاي به سيب نيازي نبود. او را از همان لحظه ي اول که ديدم شناختم؛ صورتش را به وضوحي که اسم خودم را مي دانم شناختم. صورتش چيزي بود که مرا از خانواده ام دور مي کرد، عاشقم مي شد، مرا مي ستود و بچه هاي کوچک زيبا با من مي داشت. صورت او چيزي بود که در سکوت به آن زل مي زدم تا پيمان زناشويي را تکرار کند. صورتش اولين چيزي بود که صبح مي ديدم و آخرين چيزي بود که نفس شيرين شبانه ام به آن مي خورد.