کتاب خدمت کار

دارم می روم سر کار و تنها به یک چیز فکر می کنم. امروز اولین روز دسامبر است و همه ی امریکا خانه تکانی می کنند و خرت وپرت هایشان را جمع وجور می کنند. منِ بدبخت نگران روزی هستم که به آقای خانه معرفی شوم. ایشان نه بابانوئل است و نه عیسی مسیح، همین آقای جانی فوت خودمان که مدت هاست توی خانه اش کار می کنم ولی قرار است شب سال نو تازه بفهمد که مینی جکسون خدمتکارش است. طوری منتظر روز بیست و چهارم ماه ام انگار که تاریخ محاکمه ام توی دادگاه باشد. نمی دانم وقتی آقای جانی بفهمد اینجا کار می کنم، چه کار می کند. ممکن است یک پول اضافی کف دستم بگذارد و بگوید، خب، خیلی ممنون که آشپزخانه را تمیز می کنی؛ اما من احمق نیستم. این طوری که خانم سلیا من را از شوهرش قایم می کند، خیلی بعید است وقتی فهمید، بخندد و حقوقم را اضافه کند. به احتمال زیاد، فردای روز عید، دیگر از کار بی کار شده باشم. دارم خودخوری می کنم. دست خودم نیست چون نمی دانم قرار است چه بلایی سرم بیاید، ولی یک چیز را خوب می دانم. یک ماه پیش بود که فهمیدم بعید نیست یک روز که توی دستشویی سفیدپوست ها خودم را قایم کرده ام و با ترس و لرز روی کاسه ی توالت نشسته ام، سکته کنم و بمیرم. خوشبختانه کسی که سرزده آمده و درِ خانه را زده بود، آقای جانی نبود؛ مأمور اداره ی برق آمده بود که کنتور را بخواند. بعد از اینکه قضیه ی مأمور برق تمام شد، یک روز خوش ندیدم. این بار کسی که می ترساندم، خودِ خانم سلیا بود. از آن به بعد، وقتی آشپزی یاد می گیرد، دست هایش می لرزد، حتی نمی تواند یک قاشق نمک بردارد و توی غذا بریزد.