«تلخ و شیرین» با زیرعنوانِ اندوه و تمنا چگونه باعث کامل شدن شخصیت ما می شوند، عنوان کتابی است به قلم سوزان کِین که نشر مون آن را به چاپ رسانده است. دو هزار سال پیش، ارسطو به این فکر بود که چرا شاعران، فیلسوفان، هنرمندان و سیاستمداران شخصیت سودازده دارند. سؤالش مبتنی بر این باور باستانی بود که بدن انسان حاوی چهار نوع خلط یا ماده ی مایع است که هرکدام با یک مزاج مرتبط اند: سودایی (غمگین)، دموی (شاد)، صفرایی (پرخاشگر) و بلغمی (آرام). می گفتند مقدار نسبی این مایعات به شخصیت ما سروشکل می دهد. بقراط، طبیب نامدار یونان، باور داشت که این چهار خلط در انسان ایدئال تعادل و توازن دارد؛ اما بسیاری از ما به یک جهت از آن گرایش داریم. نویسنده می گوید: این کتاب درباره ی مزاج سودایی است که من اسمش را «تلخ و شیرین» گذاشته ام: تمایل به حالات تمنا، سوز و اندوه، آگاهی مبرم از گذر زمان و لذتی عجیب خوشایند از زیبایی جهان. «تلخ و شیرین» به این درک نیز برمی گردد که نور و تاریکی، زایش و مرگ (تلخ و شیرین) همواره جفت اند. به قول آن ضرب المثل عربی «روزهایی عسل، روزهایی پیاز» تراژدی زندگی لاجرم با شکوهش پیوند دارد؛ می توان تمدن را از هم پاشاند و از نو بنا کرد و باز همان دوگانگی ها برمی آیند؛ اما از قضای روزگار، زیستن در این دوگانگی ها (هم تاریکی و هم نور) تنها راه گذر از آن هاست و هدف چیزی جز این گذر نیست. «تلخ و شیرین» یعنی میل به وحدت، اشتیاق به وصل. اگر شخصیت خود را شخصیتی تلخ و شیرین می دانید، چنانچه در پرسش ارسطو درباره ی سودازدگی بزرگان مناقشه کنید، لاجرم خودستا به نظر می رسید؛ اما واقعیت این است که سخن او در گذر قرن ها پژواک یافته. در سده ی پانزدهم، مارسیلیو فیچینو، فیلسوف ایتالیایی، می گفت ساتورن، خدای رومی مرتبط با سودازدگی، زندگی عادی را به ژوپیتر واگذاشته، اما بهر خود زندگی منزوی و الهی می طلبد. آلبرشت دورِر، هنرمند آلمانی سده ی شانزدهم، در نقاشی مشهور خود سودازدگی را فرشته ای مطرود نشان داده که نمادهای خلاقیت و دانش و عطش محاصره اش کرده اند: شکلی چندوجهی، یک ساعت شنی، نردبانی به سوی آسمان. شارل بودلر، شاعر سده ی نوزدهم می گفت: «در ذهنم نمی گنجد نوعی از زیبایی» که در آن سودازدگی نباشد. «تلخ و شیرین» به ما یاد می دهد چگونه به درد واکنش نشان دهیم: باید آن را بپذیریم و بکوشیم همچون موسیقی دانان آن را به هنر یا به شفا یا به نوآوری یا هر چیز دیگری تبدیل کنیم که روح را می پروراند. اگر اندوه ها و تمناهای خود را دگرگون نسازیم، چه بسا آن ها را از طریق بدرفتاری و سلطه جویی و بی اعتنایی، بر دیگران نیز تحمیل کنیم، اما اگر دریابیم که انسان ها فقدان و رنج را می شناسند (یا خواهند شناخت)، می توانیم به سوی هم بگرویم. این انگاره ی تبدیل درد به خلاقیت و تعالی و عشق، قلب تپنده ی کتاب حاضر است.