در سال ۱۹۰۹ فروید به دعوت سر» استانلی هال برای بیان چند سخنرانی به امریکا سفر کرد در ابتدای سخنرانی ،چهارم جمله ای میگوید که به نوعی راهنمای وی در مسیر تطور پارادایم درمانی اش یعنی روان کاوی محسوب می شود او نخست میگوید بسیاری تمایل دارند توجه اش به میل جنسی را نتیجه بیش ارزنده سازی نقش این عامل در رشد روانی کودک قلمداد کنند.» سپس اظهار میکند که آنان این پرسش را مطرح میکنند که: «چرا دیگر تحریکهای ذهنی نباید منجر به پدیده هایی شوند که من در باب پسرانش و جانشین سازی شرح داده ام.» و پاسخ میدهد تنها میتوانم پاسخ دهم که نمیدانم چرا آنها نباید این کار را بکنند و هیچ اعتراضی ندارم؛ لیکن تجربه نشان میدهد آنها اهمیت ندارند و حداکثر میتوانند از عوامل جنسی حمایت کنند و نمی توانند جایگزینشان شوند.»

فرنتزی به نوبه خود شاگرد، دوست فروید و دوست نزدیک و محرم اسرار خانواده او شد و توسط وی تحلیل شد. از همان نخستین ملاقات با فروید در سال ۱۹۰۸ به طور فعال در گسترش جنبش روان کاوی نه فقط در مجارستان بلکه در سراسر جهان مشارکت داشت او بود که اندیشه خلق انجمن بین المللی روان کاوی (IPA) را با یونگ به عنوان اولین رئیس آن مطرح کرد و IPA عملاً در سال ۱۹۱۰ تأسیس شد. از سال ۱۹۱۲ به بعد فرنتزی عضو کمیته سری بود که پس از جدایی یونگ و با هدف محافظت از فروید از درگیر شدن در مانورهای سیاسی تشکیل شد. در ارتباط با نوشته هایش شناخته شده ترین مقاله فرنتزی درون فکنی و انتقال، در سال ۱۹۰۹ منتشر شد؛ در آن ایده درون فکنی را مطرح ساخت که از آن زمان به مفهومی اساسی در روان کاوی تبدیل شد. او چندین مقاله دیگر منتشر کرد که برای ابتکار و بینشهای بالینی فوق العاده هستند. فرنتزی و فروید به انتقال وابسته به تله پاتی و فرضیه پدیدآیی نوعی که مطابق با آن خاطره های جراحت زا که از دوران ما قبل تاریخ وجود داشته اند از طریق نسلهای متوالی به ارث میرسند و پایه انتقال های روان نژندانه را می گذراند، علاقه مشترک داشتند. علاوه بر این کاری که فرنتزی در مورد روان نژندی های جنگ انجام داد در گسترش اندیشه های روان کاوانه پس از جنگ جهانی اول نقش ایفا کرد فرنتزی توسط فروید تحلیل شد؛ گرچه مجبور شد مدت مدیدی اصرار کند تا به عنوان بیمار پذیرفته شود