در این کتاب، 30 داستان کوتاه ایرانی، مربوط به سال های 1350 تا 1351، به همراه نقد و بررسی آن ها گرد آمده است. درباره ی ادبیات داستانی در دهه ی پنجاه در آغاز کتاب خاطرنشان شده است: "از آن جا که خاستگاه ادبیات داستانی و به طور کلی هنر، ریشه در شرایط اجتماعی دارد، حرکت ها، تغییرها و جنبش هایی که در یک جامعه پدید می آید، در خلق و بازآفرینی آثار هنری موثر است و به ویژه در ادبیات داستانی تاثیر می گذارد. چون اختناق و دیکتاتوری حاکم بر اواخر دهه ی چهل و اوایل دهه ی پنجاه به اوج خود رسیده بود و اجازه ی بیان صریح و روشن و مستقیم درباره ی وقایع و حوادث سیاسی موجود را نمی داد و در برابر فعالیت ها و اعتراض ها و هر نوع حرکتی، با تمام قدرت مهیب خود، بی رحمانه ایستاده بود، فعالیت ها، زیرزمینی شد و از آن میان جنبش چریکی، سربرآورد... مهم ترین مساله در این دوره داشتن تعهد اجتماعی و بیرون آمدن بسیاری از روشنفکران و نویسندگان از برج عاج و انزواست که در پی آن، رابطه ی فرد و جامعه به نحو چشم گیری، گسترش می یابد.... ادبیات داستانی در دهه ی پنجاه همانند دهه ی چهل، جانشینی است برای فعالیت های سیاسی و حزبی، زیرا در جامعه ای استبدادی که اجازه ی فعالیت های سیاسی به مخالفین داده نمی شود و وسایل ارتباط همگانی به ویژه روزنامه ها تحت کنترل اند و سانسور می شوند.... موضوع و درون مایه ی بیشتر داستان های رآلیستی در اوایل دهه ی پنجاه، از زندگی آدم های عادی گرفته می شود. یعنی از فقرا، درماندگان و افراد فرودست... یکی از وضعیت عمده ادبیات داستانی در دهه ی پنجاه که در بسیاری از داستان ها نمود پیدا می کند، انتقاد از وضعیت اجتماعی است... زندانی سیاسی یکی از چهره های داستانی دهه ی پنجاه است....".