این داستان ترجمه دیگری است از رمان خنده در تاریکی اثر ناباکوف (1889 - 1977) نویسنده روسی. در این رمان "آلبینوس" مردی میانسال و تهیه کننده ای موفق است که با دختری جوان به نام "مارگو" آشنا می شود. او به دلیل عشق به این دختر، همسر و خانواده اش را ترک می کند. او پس از خیانت دختر طی تصادفی نابینا و خانه نشین می شود تا سرانجام به کمک برادرزنش به خانه باز گردانده می شود؛ اما.....

آلبینوس همان طور که مجبور شده بود خود را عادت دهد که با مارگو از هنر حرف نزند، چون از آن چیزی نمی دانست و اهمیتی هم به آن نمی داد، حالا مجبور بود یاد بگیرد رنج و عذاب خود را از روزهای اول زندگی شان در آپارتمان قدیمی اش، که ده سال را با همسرش در آن سر کرده بود، از او پنهان کند. دور و برش پر از چیزهایی بود که الیزابت را به یادش می آوردند، هدایای او به خودش و هدایای خودش به او. در چشم های فریدا نکوهشی سنگین و حزن انگیز را می خواند، و هنوز یک هفته نشده بود که فریدا پس از اینکه با تحقیر به دومین یا سومین ملامت و سرکوفت پر سر و صدای مارگو گوش داد از آنجا رفت. به نظر آلبینوس می رسید که اتاق خواب و اتاق بچه با نگاهی خیره و تأثیرگذار و معصومانه سرزنشش می کنند-مخصوصاً اتاق خواب، چون مارگو بلافاصله اتاق بچه را خالی کرده و آن را به اتاق پینگ پنگ تبدیل کرده بود. اما اتاق خواب… شب اول آلبینوس فکر کرد می تواند بوی ضعیف عطر زنش را تشخیص دهد و این فکر آن قدر او را افسرده و آزرده ساخت که مارگو کلی به حجب و حیای نامنتظره اش خندید. اولین تلفن پس از بازگشت شان برایش شکنجه بود. دوستی قدیمی زنگ زده بود تا بپرسد در ایتالیا به آن ها خوش گذشته یا نه، حال الیزابت چطور است و آیا می تواند یکشنبه صبح با زن او به کنسرت برود. آلبینوس با تلاش فراوان گفت: «راستش ما فعلاً جدا از هم زندگی می کنیم.» خبر این تغییر در زندگی آلبینوس خیلی زود همه جا پیچید، گرچه واقعاً امیدوار بود کسی نفهمد که معشوقه اش با او زندگی می کند، وقتی شروع به مهمانی دادن کردند، این اقدام احتیاطی معمول را در پیش گرفت که مارگو در آخر مهمانی با دیگر مهمانان برود و ده دقیقه بعد به خانه بازگردد.