می سازد که چطور پیکربندیهای مناسبات اجتماعی باعث برساختن نظم های اجتماعی مرزبندی شده و ایجاد الگوهای تشکیل گروه میشود و به تضاد میان گروه ها دامن می زند. اما در جهانی که مشخصه اش نابرابری و انسداد اجتماعی است انتظار داریم شاهد تضاد دائمی و رقابت باشیم نه زندگی سیاسی معمولی آرام، بدیهی و حتی بی هیجان که ویژگی زمانها و مکانهای بسیاری است. برای تبیین این مسئله که چرا با وجود تفاوتها و نابرابری ها، تضادی وجود ندارد. باید مفهوم قدرت را بسط دهیم و وارد جزییات آن شویم. ابعاد قدرت نظریه ی مارکس پیش بینی میکند که تجربه های مشترک استثمار منجر به تشکیل گروه انسداد اجتماعی و پیدایش هویتی مشترک و سپس کنش سیاسی جمعی می شود. اما تحمیل قدرت بر دیگران اغلب بدون به کارگیری سیاست، در معنای بحث یا تضاد بر سر نظم دهی قدرت عمل میکند در یک قوم نگاری سیاسی که اینک کلاسیک به شمار میآید جان گاونتا یکی از این موارد را تحلیل کرده است. او با دیدن تنگ دستی و فلاکت شدید کارگران معدن زغال سنگ در آپالاچیا از این متحیر شده بود که چرا این همه تجربه ی مشترک استثمار از سوی قدرتمندان بسیج سیاسی قابل توجهی ایجاد نکرده است: «چرا در رابطه ای اجتماعی که استیلای نخبه بر غیر نخبه در آن وجود دارد، مبارزه در نمیگیرد؟ در شرایط خاص محرومیت اجتماعی چه چیزی مانع بروز مسائل بیان نارضایتی ها و تشخیص منافع میشود؟