"ژواکیم ماریا ماشادو دآسیس"، نویسنده برزیلی این کتاب، زندگی خود را با زبانی آمیخته به طنز و در قالب زمان روایت می کند و طی آن از عواطف، هیجانات، بلند پروازی ها، شکست ها و پیروزی های خود، از اوان کودکی تا دمدمه های مرگ، سخن می گوید" .ماشادو دآسیس در آغاز کتاب با وجد و شور برخاسته از خودآگاهی نویسنده که از سر لطف خواننده را هم در آن شریک می کند، سرمشق های قرن هجدهمی زندگی نامه خود را با این اخطار جدی نام می برد :راستش را بخواهید این کتاب همه اش روده درازی و پرگویی است، و من که براس کوباس باشم، اگر هم در نوشتن آن از سبک آدمی مثل استرن یا زاویر دمستر تقلید کرده باشم، احتمالا یک جور بدبینی آکنده از نق و نوق و گنده دماغی خاص خودم را چاشنی آن کرده ام . کاملا امکانش هست .این نوشته آدمی است که دیگر مرده .من این کتاب را با قلم نشاط و مرکب مالیخولیا نوشتم و خودتان می توانید حدس بزنید که از این پیوند چه معجونی به بار می آید ...(ماشادو در سال 1839به دنیا آمد .او شخصیت براس کوباس، نویسنده زندگی نامه بعد از مرگ، را یک نسل مسن تر انتخاب می کند و سال تولد او را به 1805می برد (.نوشتن این رمان که تلاشی است برای پیش بینی سالخوردگان از جمله کارهایی است که نویسندگانی با خلق و خوی مالیخولیایی همچنان به آن گرایش دارند ."