«نواختن در تاریکی» اثری است در حوزه ی نقد ادبی که به حضور آفریقایی ها در ادبیات آمریکا و تاثیری که بر شکل دهی تخیل ادبی آمریکای سفیدپوست به جا گذاشتند اختصاص دارد. اثری بسیار متقاعدکننده از نقد ادبی که فصل جدیدی را در گفت وگوهای آمریکایی درباره ی نژاد باز می کند - و نوید می دهد که شیوه ی خواندن ادبیات آمریکایی را از برنده ی تحسین شده ی جایزه ی نوبل تغییر دهد. موریسون نشان می دهد که مضامین آزادی و فردگرایی، مردانگی و بی گناهی تا چه اندازه به وجود جمعیت سیاه پوستی بستگی دارد که آشکارا غیرآزاد بودند - و به عنوان تجسم ترس ها و خواسته های خود به نویسندگان سفیدپوست خدمت می کردند. به گفته ی شیکاگو تریبون، موریسون "امکان آمریکا را دوباره تصور و ترسیم می کند." بحث های درخشان او درباره ی حضور «آفریقایی» در داستان های پو، ملویل، کاتر و همینگوی منجر به ارزیابی مجدد دراماتیک ویژگی های اساسی سنت ادبی ما می شود. «نواختن در تاریکی» باعث شده است نویسنده ی برنده ی جایزه ی نوبل جایگاه برجسته ای در ادبیات مدرن داشته باشد.