کتاب ولگردها نشر توفیق آفرین

تصمیم همگی یکی بود؛ و مکرر به هم می گفتیم: هرچه پیش آید برآنیم طریقی را که پیش گرفته ایم و تاکنون مدتهاست آن را ترک نکرده ایم همچنان ادامه دهیم. هر یک از ما، این تصمیم را بی سر و صدا گرفته بود و به بلند گفتن آن نیازی نداشت. زیرا تابش این عزم، در پرتو کدر دیدگان گرسنگی کشیده ی ما، آشکارا می درخشید. ما سه نفر بودیم؛ ارتباط ما به سابقه ای طولانی بستگی نداشت، در یکی از میخانه های خرسون واقع در سواحل رود دنی یپر به یکدیگر برخوردیم؛ و این ارتباط شروع شد: یکی از ما سرباز هنگ راه آهن بود؛ زیرا سابقا نزدیک ورشو، به نگهبانی راه اشتغال داشت؛ او مردی درشت اندام، با چهره ای سرخ و دیدگانی آرام و تودار بود. آلمانی حرف می زد و از وضع زندانها کاملا اطلاع داشت. هریک از ما دلایل قاطعی در مورد بی علاقگی مان نسبت به یادآوری روزگاران گذشته ی خود داشتیم. همین امر موجب اعتماد و پیوستگی ما به یکدیگر شده بود. ظاهرا چنین می نمودیم که به یکدیگر اطمینان داریم؛ ولی باطنا، هیچیک از ما به خودش هم اعتماد نداشت. رفیق دیگرمان، مردکی لاغر، و دارای لبهایی نازک بود که دائما آنها را به یکدیگر می فشرد. او ادعا می کرد که سابقا دانشجوی دانشکده ی مسکو بوده است. سرباز و من گفته ی او را بدون چون و چرا پذیرفته بودیم. در حقیقت، در آن زمان سرباز بودن یا دزد یا کارآگاه بودن او در گذشته، برای ما کاملا یکسان می نمود. چون از گرسنگی رنج می کشید، در شهرها توجه پاسبان ها را به خود جلب می کرد و در روستاها مورد بدگمانی روستائیان قرار می گرفت. از پاسبان و دهاتی به یکسان متنفر بود و نسبت به آنها کینه ای، مثل کینه ی یک حیوان ناتوان و خسته و گرسنه داشت. آرزو می کرد از تمام اربابان و طبقات ممتاز انتقام بگیرد. در این صورت،مگر ما هر سه از یک تبار نبودیم؟